Tagarchief: van dichtbij

Stationary / Giveaway // VAN BRITT

“Ik heb het druk” + SUPERGAVE GIVEAWAY

Er zijn heel veel kleine genietmomentjes op te noemen. Als eerste je voetstappen in verse sneeuw planten. De zon op een ijskoude dag. Het eerste terrasje van het jaar. Schone lakens op je bed (altijd de eerste dag/nacht het fijnst, maar om nu iedere dag m’n bed te verschonen…gaat me te ver). Ennnn…de eerste bladzijde van een nieuw schrift. ‘A clean slate’, dat klinkt altijd zo…vers. Aan het begin van het nieuwe jaar wil ik altijd van alles opschrijven. Dit keer is het anders. “Ik heb het druk.”

Zeg¬†jij nu al: “Goh, leuk, Britt. Maar wat kan ik winnen? Waar staat die give-away?” Scroll gerust naar beneden voor de give-away, maar de kans is aanwezig dat je niet wint als je mijn verhaal hieronder niet gelezen hebt. Want…karma.

ūüėČ

De afgelopen jaren schreef ik doelen op. Vaak dingen voor de langere termijn. Da’s prima en ook altijd goed om te doen, lijkt me. Maar het afgelopen jaar heb ik meer gehad aan DOEN dan aan DENKEN. Meer aan DOEN dan aan BEDENKEN WAT TE GAAN DOEN. Daarmee bedoel ik: je kunt eeuwig plannen maken, to do-lijsten neerpennen voor het komende half jaar, “volgend weekend/seizoen/jaar ga ik…” Maar je hebt er soms¬†veel meer aan om wat sneller te handelen. Te DOEN. Wat heb je aan een to do-lijst als ‘ie alleen maar langer wordt? Streep ook eens ECHT wat af.

Stationary / Giveaway "Ik heb het druk" // VAN BRITT

Dus voor 2016 schreef ik op:
-niet te lang plannen maken en voornemens hebben, maar AFVINKEN die handel!
-er WERK van maken! Ga bij mensen langs! Bel! App! Spreek je uit!

-duidelijk zijn naar anderen; dit kan/doe ik wel, dit kan/wil ik niet. En stel realistische termijnen!
-op je gevoel af gaan! Je weet het zelf prima. Ga niet eindeloos zitten miepen, maar DEAL WITH IT!

En de belangrijkste:

-zeg niet steeds dat je het DRUK hebt, want dat heb je niet! Het is een kwestie van prioriteiten stellen.

Te grof? Te lomp? Nee. Gewoon HEEL duidelijk.

En hielp het? Nee, in het begin niet. Als iemand vorig jaar januari vroeg: “Hoe is het?”, dan betrapte ik mezelf nog wel eens op een: “Goed. Druk.” En toch, had ik het druk? Ja? Echt? Ik deed (doe) veel verschillende dingen, maar ik had nog steeds tijd om tv te kijken. Of om een uur over mijn lunch te doen. Of om een tijdschrift te lezen, helemaal van voor naar achter en terug. Of voor een dutje op de bank op een vrije middag. Heb je het dan druk?

En ik ben heus niet de enige die vaak zegt (correctie…zei): “Ik heb het druk.” Nee, heel veel mensen doen dat. En waarom? Omdat…

…je meetelt als je het druk hebt. Je stelt iets voor, want ja, je bent zo druk bezig, h√®. Je hebt allerlei belangrijke dingen te doen. Althans, zo klinkt het, als je zegt dat je het druk hebt.

…als je niet DRUK bezig bent, wat ben je dan? Ja? Wat? Dan ben je rustig bezig? En dat klinkt als…juist, SAAI. En niemand wil saai gevonden worden. Of gezapig. Of lui. Of niksig. Is dat een woord…?

…we het allemaal zeggen!! Echt. Nou ja, bijna allemaal dan.

…het de norm is. We d√©nken dat het zo moet zijn. Ik betrapte mezelf laatst op het¬†volgende: ik las een interview met Lodewijk Asscher. Nu kun je van alles vinden van politici, maar persoonlijk denk ik, dat die mensen het druk hebben. Ik stel me voor dat ze hele dagen vergaderen, veel stukken moeten lezen, op werkbezoek moeten… Lodewijk Asscher is, voor mijn gevoel, overal bij. En toen las ik dus, dat hij er een punt van maakt een aantal keer per week zelf zijn kinderen van school te halen of te brengen. “Wow! Wat knap! Zo’n drukbezet man.” Dat dacht ik dus.

Maar¬†√≠s het knap, omdat hij het druk heeft? Of is het gewoon goeie planning? En, belangrijker nog: “Lodewijk Asscher maakt er een punt van ZIJN¬†EIGEN kinderen naar school te brengen.” Het zijn ZIJN kinderen. En daar zorgt hij¬†voor. Net als dat ik voor MIJN kind zorg. Dat hoort erbij, h√®. Dat weet je als je kinderen krijgt, dat je er voor moet zorgen, ze van school moet halen. De schrijver van het stuk leek het echt ‘Wow!’ te vinden dat deze man zelf voor zijn kinderen zorgt. Super dat hij er in zijn drukke (!) schema tijd voor vindt¬†om ZELF voor zijn EIGEN kinderen te zorgen…zie je hoe raar dat eigenlijk klinkt. Nee? Lees het nog eens dan.

Overigens, meneer Asscher vond het gewoon normaal. Waarvoor hulde. Ik denk dan aan het verhaal van een leerkracht¬†waar tegen gezegd werd: “Ja, hallo, kunnen die rapportgesprekken met de ouders niet nog wat later op de avond plaatsvinden? Want anders kan vader niet mee. Hij heeft namelijk een belangrijke, drukke (!) baan en hij kan echt niet eerder.” De juf daarentegen, die mag haar avond dan opofferen? Want die heeft geen belangrijke, drukke (!) baan? Oh… Al denk ik wel dat mensen die dat zo zeggen, niet door hebben wat ze EIGENLIJK zeggen: IK ben belangrijker dan JIJ.

…we het, als hedendaagse mensen, het ook echt wel wat drukker hebben gekregen dan mensen zo’n¬†vijftig¬†jaar geleden. Nou ja, in ons hoofd dan. Want we moeten meer, vooral meer keuzes maken. Je had het in 1966¬†niet druk met het uitzoeken van de beste ontbijtgranen voor jou (minder suiker, veel vezels, alsjeblieft veel chiazaad en liever geen gepofte quinoa), want er was maar¬†√©√©n soort te ‘kiezen’. Je pad was (vaak) wat geijkter dan nu. Nu, als twintiger moet je kiezen tussen werken, verder studeren, een verre reis maken (liefst Azi√ꬆmet een rugzak die je dan ‘backpack’ noemt) of je settelen. Niet omdat ik dat zeg, gelukkig niet, maar omdat (social) media ons laat geloven dat dat de keuzes zijn. En we elkaar voor houden dat het zo moet (“Wat ga jij doen?”). Er is geen middenweg. Pfff, doe lekker waar je blij van wordt…

…de ander je dan niet met goed fatsoen om een gunst kan vragen.

BERT: “Ha Henk, hoe is het?”
*HENK: Shit, Bert wil zeker dat ik iets voor hem doe.*

HENK: “Goed, maar wel echt superdruk.”(**)
*BERT: Shit, kan ik Henk dus ook niet vragen om oma op te halen bij de bushalte.*

BERT: “Och, ja, druk.”
*HENK: Pfieuw! Saved!

(**) Met die ‘wel echt superdruk’ verraadt Henk eigenlijk al dat het allemaal wel meevalt met dat drukke bestaan van ‘m. ūüėČ

Dus ik pakte mijn reminder voor 2016 er weer eens bij.

Stop met zeggen dat je het DRUK hebt!

In februari heb ik het nog wel eens gezegd. En in maart vast ook nog wel eens. Maar daarna ging het beter. En het ging juist¬†VEEL beter vanaf het moment dat ik het wel echt superdruk kreeg… *see what I did there*

Ik kreeg het niet daadwerkelijk superdruk, hoor. Ik was gewoon op veel plekken tegelijk. Niet letterlijk, maar zo: ik geef verschillende lessen bij meerdere sportscholen, heb mijn eigen dansgroepen, zit in de ouderraad op Stevie’s school, zit in de organisatie van een jaarlijks festival, werk in een kookwinkel, schrijf, maak en redigeer voor deze website en ook voor anderen, ben trouwambtenaar en help regelmatig op school met van alles en nog wat.

Mensen komen mij dan op meerdere plaatsen tegen en dan LIJKT het dus alsof ik het druk hebt. Want ik heb meerdere petten op. Maar ik had net zo goed één fulltime baan kunnen hebben. Qua uren maakt het niks uit, maar die meerdere petten maken dat ik een bezige bij lijk. Voor mij werkt dit zo. Ik ben hier erg gelukkig mee. En tegelijkertijd respecteer ik het helemaal als iemand vol voor één ding wil gaan. Doe wat bij je past!

Stationary / Giveaway "Ik heb het druk" // VAN BRITT

Ik stopte zelf met zeggen dat ik het druk had en gek genoeg gingen mensen me vanaf dat moment steeds vaker vragen: “Jij hebt het zeker wel druk?”
Dat vond ik wel frappant. En nog een (soms vervelende) bijkomstigheid: doordat ik er zelf zo op lette het woordje ‘druk’ niet te gebruiken, viel het me bij anderen juist op. Maar echt, heel erg!

En niet alleen letterlijk, in taal. Maar ook in acties. Een voorbeeld: mijn vriendin Mandy ging door haar rug. Ik zeg het nu zo, maar het is nog steeds niet duidelijk of het dat echt was, ‘door je rug gaan’. Lang verhaal kort: ze is tien maanden verder en weet nog steeds niet wat het is, waar het vandaan komt en hoe het opgelost moet worden, maar dat ze rugpijn heeft, oh, dat weet ze! ¬†Elke dag. In haar geval houdt het ook in dat ze niet kan werken en geen auto mag rijden. En dit is dus echt iemand waarvan ik juist altijd vond dat ze het DRUK had. Voor iedereen klaarstaan, van hot naar her racen, overal bij zijn. Nu moet ze mensen vragen even mee te rijden naar het ziekenhuis/de winkel/een feestje.

En op zulke momenten kom je mensen dus tegen, figuurlijk. Want, letterlijk zie je sommigen niet. Hier zetten mensen dus de ‘ik heb het druk’-kaart in. Soms is dat ook een stille kaart, hoor. Niet glashard zeggen: “Ik kom niet langs om je te helpen, want ik heb het druk.” En toch, gewoon niet langsgaan zegt hetzelfde.

Stationary / Giveaway "Ik heb het druk" // VAN BRITT

En nu mijn punt: *eindelijk*

Bellen, appen, mailen…het is allemaal ook super, hoor. Maar soms moet je echt ergens NAARTOE. Om je handen uit de mouwen te steken. Als iemand je nodig heeft. Echt contact. Hulp bieden. Of alleen luisteren. Of gewoon puur voor¬†√©cht contact, als er niet eens iets aan de hand is. Of aan de rug.

Zeggen dat je het te druk hebt voor iets, is zeggen dat je prioriteiten anders liggen. En nee, ik kan absoluut niet in je agenda kijken. Wil ik ook niet. Sterker nog, er zijn ook mensen waarvan ik denk: “Sow! Hoe doet ze/hij het allemaal?! Bezige bij!” En als zo iemand dan een hele tijd niks van zich laat horen, dan maak ik me soms zorgen. Misschien is er wel iets aan de hand, denk ik dan. En dan app of bel ik zelf. Of ik ga langs.

Wat ben ik zelf gaan doen? Ik heb het in ieder geval niet meer druk.

-Minder zeggen dat ik het druk heb. Zie het belachelijk lange verhaal hierboven.

-Vaker bellen in plaats van appen. Zo belde ik mijn neef op zijn verjaardag. Niemand had hem gebeld. Iedereen had geappt. En dat snap ik. En hij ook. Maar daarom juist vond hij mijn belletje verrassend. Hij volgde mij hierin, want een paar maanden later belde hij zelf, om te vertellen dat hij papa wordt. Een appje¬†was prima geweest, maar om het hem te h√≥ren zeggen, dat maakte het nog specialer. Thanks! ūüôā

-Mijn telefoon niet uit mijn tas halen als ik ergens op bezoek ben. Ook niet als anderen dat wel doen. En, misschien heel irritant, maar ik heb er het afgelopen jaar twee keer iemand op aangesproken. Zitten we te kletsen, kijkt diegene steeds op de telefoon die dan op tafel ligt. Hallo, ik ben hier! Als ik niet interessant genoeg ben, moet je het zeggen. Beide keren kreeg ik een “je hebt gelijk, ik doe dat onbewust” en werd de telefoon weggelegd.

-Voor mijn verjaardag trakteer ik altijd iets bij mijn sportlessen. Liever geen eetbare traktatie, want ja, sport… Maar een ‘ding’. Deze keer maakte ik kaartjes met de tekst ‘Bij Jou Of Bij Mij?’, waarbij het de bedoeling was dat iedereen die aan een vriend(in)¬†zou sturen of geven om weer eens bij te kletsen. Zo heb ik, als het goed is, twee mensen blij gemaakt met¬†√©√©n simpel kaartje. De reacties waren heel leuk en ik weet dat er ook echt weer goede gesprekken van gekomen zijn. Dat vind ik nou gaaf!

Stationary / Giveaway "Ik heb het druk" // VAN BRITT

-Niet zeiken, maar DOEN! Soms zit ik ook tot diep in de nacht aan iets te werken, maar dat is dan zo. Daar moet ik niet over klagen, dat moet ik DOEN. Of ik moet ‘nee’ zeggen als iets niet haalbaar is. Of zelf beter plannen.

En over dat plannen, d√°√°rover gaat de giveaway. Want…wat kun je winnen?

Stationary / Giveaway "Ik heb het druk" // VAN BRITT

Een pakket met:

twaalf kleine schriften, zodat je iedere maand aan een nieuw schrift kunt beginnen. De schriften zijn niet dik, maar een paar pagina’s. Ze zijn ook niet bedoeld voor hele lang to do-lijsten. Schrijf kort. Wat wil je? Wat ga je doen? Wie ga je bellen? Waar ga je langs?

twaalf kleine pakketjes met grappige stationary-dingen. Een beetje als Mail on Monday. Iedere maand heb je dus een ander pakketje. Wat er in de zakjes zit, verklap ik niet. De winnaar heeft dan echt een verrassing.

-een stapeltje kaarten om te versturen, waaronder de ‘Bij Jou Of Bij Mij?’-kaarten die ik uitdeelde in mijn sportlessen. En de ‘You Are Awesome’-kaart en uiteraard het Favo-rietje.

-een blokje mini Post-its

-een velletje postzegels om ECHTE post te versturen

En ik pak het natuurlijk als een klein feestje in, hè. Dat snap je wel.

Hoe doe je mee aan deze actie?

Heel simpel. Een reactie¬†op Facebook, Instagram of gewoon hier, onder deze blogpost. Let op: alleen met een reactie (comment) ding je mee naar deze fantastische prijs! ūüôā

Dus geen LIKE, geen SHARE (mag wel, hoor), maar een echte reactie.

Op donderdag 12 januari 2017 om 12.00 uur maak ik de winnaar bekend (hier, op Facebook en op Instagram).

Nog¬†√©√©n dingetje: ik snap het best als je dit stuk nogal recht voor z’n raap vond, want…dat is het ook. Zo is het bedoeld. Het is daarentegen niet mijn bedoeling om ‘met het vingertje te wijzen’. En ook niet om iemand te kwetsen of te beledigen. Want hee, ik doe het zelf ook¬†√©cht niet allemaal goed. Dat kun je ook lezen in het stuk; ik schrijf juist waar ik aan werk voor mezelf. Ik werk mezelf ook wel eens letterlijk in de nesten (tot diep in de nacht doorwerken, afgeleid zijn wanneer ik met iemand praat…). En ik ben echt niet bij elk feestje of evenement, omdat ik niet w√©√©r oppas in wil schakelen, want het is deze maand al zo vaak prijs. (Ondertussen ontbreekt het Stevie nergens aan, maar dat is het fijne schuldgevoel wat je er als ouder gewoon bij krijgt.)

“Ik heb het druk.” Het is iets¬†wat mij aan het denken (heeft ge)zet. Doe ermee wat je wilt.

En toen ging ik in een winkel werken…

…maar niet zomaar een winkel. Een winkel die me precies past. Over een onderwerp dat bij mij hoort. Ik werk namelijk sinds kort in een kookwinkel! Ja! Mensen die mij goed kennen weten dat dat he-le-maal mijn ding is. Maar niet alleen koken op zich. Nee, hoe de winkel √≠s. Hoe hij (of is een kookwinkel een ‘zij’?) gerund wordt. Want je kunt natuurlijk een stel potten en pannen in een winkelpand knallen en dozen schuiven, maar dit is echt…ja, gaaf! Een winkel met workshops, met olijfolie uit de tap, met een keuken¬†√≠n de winkel…en bovenal gewoon goed advies.¬†Ik werk sinds begin oktober bij Van den Hurk in Eersel.

Dit is op mijn pad gekomen, ik was eigenlijk niet eens op zoek naar een nieuwe baan, maar dit was d√© kans en ik ben blij dat ik die gekregen heb. Mijn eerste werkdag vond ik doodeng, want over pannen wist¬†ik niks. Ook niet over keukenmachines trouwens. En weet je hoeveel verschillende soorten messen er zijn? Maar¬†ik heb een hele fijne baas en collega’s waar ik ontzettend veel van leer. En¬†ik weet gelukkig¬†wel¬†wat over koken en bakken en krijg nog elke werkdag tips over een goed recept of een bereidingswijze. Klanten in de winkel vertellen vaak graag over waar ze het zojuist gekochte item voor gaan gebruiken. “Ja, ik had een kaasdoek nodig voor hangop. Ik maak die altijd zo…”

Gisteren schreef ik over chocosticks maken voor warme chocolademelk. En dat je er een Hot Chocolate Bar mee kunt maken. Vandaag meer. Want voor Van den Hurk maakte ik een stopmotion filmpje over de Hot Chocolate Bar. Kijk maar:

 

De chocosticks in het filmpje zijn bij Van den Hurk verkrijgbaar. Die in Zinderend Zuiden magazine maakte ik zelf, maar ik realiseer me ook wel dat niet iedereen die tijd heeft daarvoor of lekker creatief wil zijn. Dus ga je voor makkelijk, koop die chocosticks dan gewoon. ūüôā

Oh, en ik ga gewoon door met danslessen geven, huwelijken voltrekken en bloggen hier, hoor. Ik was het een beetje kwijt met originele ideetjes enzo, qua blog, maar ik heb, juist door deze nieuwe stap, weer veel inspiratie en energie gekregen. Niet dat ik stil heb gezeten, maar het zichtbaar maken van wat ik gemaakt en gedaan had, dat vond ik even lastig. Hoe vaak ik vergeet een foto te maken van een gave taart of van een leuke knutsel… Tegenwoordig vraagt Dennis standaard: “Heb je daar al een foto van gemaakt voor je het zometeen weggeeft/opeet/verstuurd?” Dus er volgt binnenkort een stortvloed aan DIY’s. ūüėČ

En voor alle volledigheid:
Van den Hurk
Dijk 3
Eersel (Noord-Brabant)

Road trippin’ deel 4 (Disneyland Anaheim)

Ja, het is even geleden dat ik hier gepost heb, maar dan gaan we dan. Deel 4 van onze reis door Californi√ę, Arizona en Nevada. Deze keer: Disneyland!! Nu 21¬†jaar geleden ging ik al eens eerder naar¬†Disneyland in Anaheim, Los Angeles.¬†Met mijn ouders en zusje. We kwamen daar aan en het bleek die dag net Halloweenparty te zijn. Leuk, zou je denken, maar voor de Halloweenparty moest je aparte kaartjes hebben. Je kon wel gewone kaartjes kopen, maar waar je normaal gesproken de dag pas laat afsluit met vuurwerk, moesten we nu al om 18.00 uur het park verlaten. Mensen die alleen een Halloweenkaartje hadden, kwamen er dan pas in. En mensen die zowel een dag- als een Halloweenkaartje hadden, mochten blijven. De Halloweenkaartjes waren uitverkocht voor die dag.

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Ik heb het over 21¬†jaar geleden, h√®. Toen bestelde je nog geen kaartjes via internet. Maar nu wel! Tijdens het plannen van onze route had ik er rekening mee gehouden dat we op een doordeweekse dag in Disneyland konden zijn. Want dan is het iets minder druk. In tegenstelling tot de andere hotels die we boekten, zetten we deze overnachtingen echt vast. Ik wist dus welke dag we in Disneyland zouden¬†zijn en kon tickets op datum boeken. En op die datum was het Halloweenparty! Dus kocht ik er Halloweenkaartjes bij. Ja, dat was prijzig, maar ik vond het elke cent waard. Dat hele Halloweensfeertje gaf het¬†√©cht iets extra’s. En, we hebben Trick Or Treat gedaan in het park. Bovendien konden we nu het vuurwerk w√©l zien, hoefden we niet om 18.00 uur het park uit. Wel moesten we tussen 17.00 uur en 18.00 uur een nieuw polsbandje halen, maar dit was lekker¬†strak geregeld, kostte niet zoveel tijd.

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Zo, dat was het technische verhaal over de kaartjes. Nu naar de beleving. Ja, je kunt het té uitgedacht vinden, té gemaakt. Wij vonden het alle drie geweldig. Het is echt he-le-maal af. En het is groot, maar zo voelt het niet. Ik vond het juist heel overzichtelijk. En wat is het schoon!

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Omdat het dus Halloween was, was het hele park versierd. En niet alleen het park, maar ook veel van de bezoekers. De echte Disneyfans liepen er rond in pakken waarvan ik dacht: huh? Is dat nu een ‘character’ van hier of iemand die over-the-top is gegaan met z’n outfit. Het kwam dan ook regelmatig voor dat we bezoekers met andere -verklede- bezoekers op de foto zagen gaan.

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

De wachttijden vielen reuze mee. Vaak ook omdat je tijdens het wachten al van alles te zien had. Je zat al echt in het verhaal voor je de attractie in ging. En wij kunnen redelijk goed wachten, haha! Ook Stevie, gelukkig. Voor haar hadden we trouwens een buggy meegenomen deze vakantie. Hier zat ze er al anderhalf jaar niet meer in, maar op vakantie lopen Dennis en ik altijd vrij veel (als tegenhanger voor al het eten…). Bij elke attractie konden we de buggy gewoon kwijt, zonder problemen. We hadden een mini-slot meegenomen dat we steeds door¬†√©√©n van de wielen haalden als we de buggy achterlieten. Dan konden medewerkers de buggy wel gewoon verplaatsen, mocht dat nodig zijn. Maar er echt mee weglopen dat kon dan weer niet. Nog een tip: hang iets opvallends aan de buggy, als je naar een pretpark gaat. Als er vijftig buggy’s staan, dan herken je de jouwe makkelijker.

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Toen we het park inkwamen, liepen we direct naar ‘Tomorrowland’. Daar zijn onder andere Star Wars en Toy Story vertegenwoordigd. In de rij bij Star Tours (hoe vet!) raakten we aan de praat met een Amerikaanse, die haar kleinkind elk jaar meenam naar Disneyland. Ze vertelde ons dat we geluk hadden met het weer (heel warm), maar dat dat eigenlijk niet goed was voor de natuur aan de westkust. Veel bosbranden en droogte. En nu kwam er regen en dus ook modderstromen. Ze raadde ons aan om onze route nog even goed te bekijken voor de komende dagen. En inderdaad, een enkele weg sloot vanwege kans op ‘flooding’, de dag nadat we er gereden hadden. Dat hoorden we later en we zagen ook genoeg waarschuwingsborden. Onze route hoefde niet anders, maar daar hebben we echt wel naar gekeken, hoor. Als er gewaarschuwd wordt, dan is dat ook echt ree√ęl!

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

De Amerikaanse oma ūüôā vroeg ons ook of dit de eerste keer Disneyland was. Dennis was al eens in Disneyland Parijs geweest en ik in Florida en Anaheim. Maar Stevie niet. Volgens de vrouw mocht zij dan een button halen bij¬†√©√©n van de infobalies. Ik dacht nog: moeten we zo’n balie gaan zoeken, maar echt, je valt erover. Overal staan medewerkers klaar om je vragen te beantwoorden. En Stevie kreeg haar button! En niet van: “Hier heb je een button.” Nee, ze zijn ‘excited’ voor je, dat je voor het eerst naar Disneyland komt. Ja, heel Amerikaans, vast. Maar ik houd daarvan, heerlijk.

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Er was zowel ’s middags als ’s avonds een parade. Die vond ik allebei fantastisch. Die in de avond heette ‘Paint The Night’ en dat was het ook! Vol lampjes! Zo knap hoe ze dat doen; de muziek komt uit vaste speakers, maar loopt wel gewoon door. Dus als The Lion King voor je staat, dan hoor je de muziek die daarbij hoort. Staat Belle juist aan het begin van de straat, dan horen ze daar muziek van Beauty & The Beast. En alles loopt vloeiend in elkaar over.

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Stevie was helemaal in de wolken, want Minnie Mouse maakte een hartjesgebaar naar haar. Dat gezichtje! Het was t√© mooi. Maar het kon nog mooier: toen in de avondparade de wagen van Elsa & Anna uit Frozen aan kwam rijden! Ze kon niks meer zeggen, zat alleen maar te staren en ineens begon ze heel uitbundig te zwaaien. Alsof ze dacht: dit is mijn kans! “Anna! Elsa! Anna! Elsa! Dit zijn ze, mama! Dit zijn de echte!”

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

In Frontierland zit een Mexicaans restaurant. Dat gedeelte was dus helemaal versierd in Dia de los Muertos-stijl. Echt zo gaaf gedaan! Oh, wat zou ik daar graag ‘decorator’ zijn.

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

We hadden trouwens twee overnachtingen geboekt in de buurt van Disneyland. Een hotel op loopafstand. We kwamen laat in de middag aan bij het hotel, omdat we vanuit Ventura eerst Los Angeles in gegaan waren (dat kun je hier lezen). Dat hebben we bewust zo gedaan. Na de incheck liepen we naar Downtown Disney. Dat is een soort straat, helemaal Disney. Winkels, restaurants. Je kunt er gratis ‘in’, want ze¬†gaan er vanuit dat het je toch wel geld kost, haha! En inderdaad, er zat een Frozen-winkel. ‘Nuff said.

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

We aten bij House of Blues. Dat is een keten. Er zitten onder andere HOB-restaurants in Chicago, Boston, San Diego, Dallas en Houston. En dus eentje in Downtown Disney. De naam zegt het eigenlijk al een beetje; het is ook een concertzaal. Er treedt van alles op en zeker niet de minsten! Santana, Korn, Social Distortion…om maar wat namen te noemen. En elke plek waar eten, drinken en muziek op een gave manier verenigd worden is een goeie plek, wat mij betreft. ūüôā

Na het eten liepen we terug naar het hotel. De volgende dag hadden we tijd genoeg. We liepen rustig naar het park. Onderweg kwamen we langs een 7-Eleven, waar we een ontbijt to-go haalden. Geen gedoe met parkeren, niet in alle vroegte opstaan, gewoon relaxed. Precies daarom wilden we graag twee overnachtingen bij Disneyland. Die tweede dag hadden we dus een volle dag in het park. Echt van 9.00 uur tot ver na middernacht (als het park sluit kun je namelijk Downtown Disney nog gewoon ‘in’.

En dan nu, een prachtig moment:

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

Heel zenuwachtig, zoals te zien hierboven.

Want…

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

“ECHTE PRINSESSEN!!”

Doornroosje (AKA Princess Aurora) en Assepoester (dat is natuurlijk Cinderella). Mensen die mij heel goed kennen weten precies hoe ik hier bij heb gestaan. ūüėČ

Disneyland Anaheim, Halloween // VAN BRITT

In het hele park zijn steeds van deze ontmoetmomenten. Je kunt ze ter plekke opzoeken, wie, wanneer, waar? Wij hebben dat niet gedaan en maar gewoon aangesloten op momenten dat er een ‘character’ stond om foto’s mee te maken. Was top, dat zie je hierboven wel.

Ik vond het een TOPbeleving! Zou zo weer gaan. Het was ook echt een leuk park voor Stevie, die met haar 1.10 meter bijna overal al in mocht.

Lees hier alle Amerika-reisverslagen.

KISS // photo taken at La Brea Av, Los Angeles by VAN BRITT

Road trippin’ (deel 3)

Het duurde even, maar hier is dan deel 3 van onze road trip door het westen van de Verenigde Staten. Deel 1 ging over de heenreis (met tips voor een verre vliegreis met een kleuter) en onze dagen in San Francisco. Deel 2 over San Francisco naar Big Sur. En deel 3 gaat over de trip van Pismo Beach, via Solvang en Ventura, naar Los Angeles.

Van Pacific Grove, wat behoorlijk wat naaldbomen had, reden we naar een echte kustplaats. Pismo Beach. Zonder iets of iemand te beledigen; het had iets Jersey Shore-achtigs. Dan bedoel ik die reality serie. Veel ‘bijzonder volk’ op de pier -die echt een flink¬†eind het water in ging trouwens- maar iedereen liet elkaar gewoon ‘zijn’. Fijn mensen gekeken¬†en heerlijk gegeten bij Brad’s BBQ Pit.

Brad's BBY Pit, Pismo Beach // foto: VAN BRITT

Hoe geniaal zijn die Triviantkaartjes op tafel?! Ik heb dat dus op m’n verjaardag ook zo gedaan, erg grappig! In Pismo Beach kwamen we er trouwens achter dat Stevie graag iets gezonds wilde eten. Oeps… Ze zag de salade, die bij mijn tri-tip sandwich hoorde (goddelijk!) en vroeg of ze die mocht hebben in plaats van haar Kids Menu. Niet dat we haar de eerste dagen alleen ongezond voedsel voor hadden geschoteld, hoor. Maar na sushi in San Francisco, vis in Monterey… wilde ze graag iets ‘normaals’. Nou, prima. Eet jij die salade maar op.

De rest van de reis hebben we hier wat meer op gelet. Dennis en ik vinden pancakes for breakfast heerlijk, maar Stevie maak je daar niet blij mee “Dat is voor woensdagmiddag, als je naar school bent geweest¬†ofzo.” ūüôā Op de meeste dagen aten we een stevig ontbijt en dan pas ’s avonds weer. Tussendoor kochten we een (fruit)salade om te delen. Of een grote schaal met gesneden groente en yoghurtdip. Zelfs in het kleinste dorp konden we dit krijgen bij supermarkten en tankstations. En af en toe was een giant cookie onze lunch. Moet ook kunnen.

CAUTION: flat footwear should be worn on pier, Pismo Beach, California // photo: VAN BRITT

En dat was echt nodig! Ongelijke planken, die pier. Ik vind het dan wel apart dat er zo’n bordje hangt. Heeft natuurlijk te maken met rechtszaken en dergelijke, die de gemeente niet aan z’n broek wil hebben.

Pismo Beach, California // photo: VAN BRITT

Coastway, California // photo: VAN BRITT

Van Pismo Beach reden we naar Ventura. Via Solvang, een Deens dorpje. In 1911 stichten een aantal Denen deze ‘kolonie’. Er is bijvoorbeeld een beeld van Hans Christian Andersen:

Solvang, California // photo: VAN BRITT

…en verschillende gebouwen in een typische stijl:

Solvang, California // photo: VAN BRITT

Solvang, California // photo: VAN BRITT

We aten gebak bij een Deense bakkerij en bezochten een paar winkeltjes, waaronder een heel tof, klein speelgoedwinkeltje. Oh, ik wilde alles hebben, maar heb me ingehouden.

We liepen terug naar de parkeerplaats, maakten nog een foto van deze…

Solvang, California // photo: VAN BRITT

…en reden verder¬†naar Ventura.

Ventura, California // photo: VAN BRITT

In Ventura ook een pier, maar het was behoorlijk warm en dus liepen we door de branding naar een gedeelte van het strand waar het wat ruiger werd en waar veel surfers hun kunsten vertoonden.

Toen we in Ventura arriveerden, wisten we niet zo goed wat we er van moesten vinden. We hadden het hotel op de gok geboekt. Nu is dat natuurlijk altijd wel een beetje zo, op de gok. Maar van Ventura kregen we niet echt hoogte. In welk stuk van de stad kun je het beste zitten? Waar kun je beter niet komen in de avonduren (met kind in buggy)? Dat was ons niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk gebruikten we de dag om te wandelen langs het strand en te zwemmen in het zwembad bij het hotel. ’s Avonds wandelden we downtown. Dat was een straat met een paar zijstraten, meer niet. Maar wel leuke restaurantjes en het was er gezellig gemaakt door¬†lampjes over de straat te spannen.

Ventura, California // photo: VAN BRITT

We aten heerlijke taco’s bij The Taco Joint, dronken een Corona en liepen terug naar het hotel, want de volgende dag zou druk worden. We startten de dag bij de diner bij het hotel. Alsof de tijd had stilgestaan! En alleen maar oude vrouwtjes in de bediening. Met hoog haar! ūüôā

Na een fijn ontbijt, reden we naar Los Angeles. Dennis wilde graag naar een aantal winkels op La Brea Avenue en naar Wacko/Soap Plant, een winkel vol kunstboeken, posters, figurines en heel veel hebbedingen. Maar echt heel veel!

La Brea vond ik leuk! Toffe winkels, waar nieuw (en soms erg prijzig) gecombineerd werd met vintage. En artsy graffiti op elke hoek van de straat:

La Brea Av, Los Angeles, California // photo: VAN BRITT

We bezochten onder andere een winkel vol modestoffen, een lunchroom waar we een sapje met matcha thee dronken, een MEGAgrote winkel waar dus nieuw en oud gecombineerd werden en dit zat er ook:

La Brea Av, Los Angeles, California // photo: VAN BRITT

La Brea Av, Los Angeles, California // photo: VAN BRITT

Een ‘winkel’ vol spullen uit films, gevelbelettering, standbeelden, uithangborden… We konden niks meenemen uiteraard, maar gaaf¬†om even te struinen.

In elke winkel die we bezochten op La Brea werden we zeer vriendelijk ontvangen. Bij Trading Post vertelden we de eigenaar dat we uit Nederland kwamen en dat we zijn winkel via Instagram kenden. Vervolgens vertelde hij ons enthousiast het hele verhaal over zijn winkel. Hij vertelde over zijn afkomst, de merken die hij in de winkel had, de leukste winkels op La Brea… En hij wilde ook nog onze route weten, zodat hij ons tips kon geven. Ook andere bezoekers in de winkel hoorden van onze plannen om bijvoorbeeld Salvation Mountain te bezoeken en voor we het wisten waren er meerdere¬†mensen vol enthousiasme een leuke route voor ons uit aan het stippelen! De eigenaar van de winkel pakte pen en papier en met een briefje vol tips (en Dennis een paar gave schoenen!) verlieten we de winkel weer.

Ik krijg vaak te horen: “Ik snap niet dat Amerika je zo trekt. Amerikanen zijn toch ontzettend oppervlakkig?” Bovenstaand voorbeeld laat precies zien hoe anders het is. Als je op een hoek van de straat met je routekaartje staat te klooien, dan komt er meteen iemand naar je toe, “Can I help you? Where do you want to go?” En ja, misschien zijn ze je direct na zo’n gesprek vergeten, kan best. Maakt dat uit? Over de gehele reis gezien hebben wij alleen maar vriendelijke en zeer behulpzame mensen meegemaakt. Mensen die graag vertellen over hun woonplaats of streek. Over de natuur in de omgeving. Welke musea de moeite waard zijn om met een kind te bezoeken. Waar je de beste taco’s kunt eten en het lekkerste biertje kunt drinken.

 

Road trippin’ (deel 2)

Deel 1 ging over de start van onze reis, de vliegreis en San Francisco. Vandaag verder. Richting Monterey en Big Sur.

Pacific // photo: VAN BRITT

Nog bij San Francisco reden we naar de Grote Oceaan, hier heet ‘ie Pacific Ocean. Stevie was er nogal stil van. Waarschijnlijk omdat ze denkt dat er zeemeerminnen in zwemmen.

Pacific // photo: VAN BRITT

We volgden hier de Pacific Coastway, de Highway One. Onze eerste tussenstop: A√Īo Nuevo State Park. Hier konden we ook even echt met onze voeten in de Pacific.

Pacific // photo: VAN BRITT

Na het maken van deze foto moesten we rennen; er kwam een hoge golf en binnen een paar seconden lag deze rots in de zee. Niks ergs, hoor. Gewoon natte voeten, was ook niet erg geweest. We doen geen gevaarlijke dingen. Bovendien staan er overal borden met wat wel/niet mag en daar houden we ons netjes aan.

Pacific // photo: VAN BRITT

Een stuk boomstam op het strand. Helemaal glad van het zand…

Pacific // photo: VAN BRITT

…en pee-ka-boo!!

Next stop:

Dennis The Menace Playground, Monterey // photo: VAN BRITT

Haha! ūüôā

Dit moest natuurlijk even. Dennis The Menace Playground in Monterey.

We wilden in Monterey verblijven en kozen uiteindelijk voor het rustigere Pacific Grove. Totaal geen spijt van gehad!! Het was er zó mooi!!

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

Alle huizen hadden wel iets bijzonders: een mooie pastelkleur, een toffe veranda of gruwelijk groot. Het huis hierboven is het museum bij Monarch Grove.

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

Monarch Grove is een soort parkje, speciaal aangelegd voor de monarch vlinder. In oktober trekken de¬†monarch vlinders vanuit het noorden van de VS en het zuiden van Canada naar Californi√ę en een deel van Mexico om te overwinteren. In Pacific Grove zijn de aantallen vlinders heel hoog. Daarom is er jaren geleden besloten een speciaal park te maken, Monarch Grove. Met planten die de vlinders aantrekken.

Je ziet de vlinder terug in het hele dorp. Elk huis heeft een afbeelding of beeld van de vlinder bij de voordeur, er is jaarlijks een vlinderparade (door de kleuterschool) en verschillende hotels, huizen en straten zijn naar de vlinder vernoemd.

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

We zagen al enkele vlinders, maar voor de echte trek waren we een aantal dagen te vroeg. Geen probleem, het was zo al mooi om te zien.

’s Avonds gingen we naar de pier in Monterey om te eten en gewoon even een kijkje te nemen. We zagen sealions en pelikanen en we aten ontzettend lekker bij een Italiaans restaurant.

Diner in Monterey // photo: VAN BRITT

Ik had cioppino. Niet typisch Italiaans, dit gerecht had z’n oorsprong in San Francisco. Het is een soort vissoep. De ober noemde het ‘stew’ (stoofpot), maar het was waterig genoeg om als soep te eten. Had ik al gezegd dat het ontzettend lekker was? ūüôā

Omdat we ‘lang’ moesten wachten (nog geen kwartier, maar blijkbaar is dat hier lang), kregen we gefrituurde inktvis. Ook heerlijk! Knapperig korstje en sappige inktvis, niet dat hele rubberachtige.

Salt Water Taffy, Monterey // photo: VAN BRITT

Na het eten kocht ik nog salt water taffy. Slecht voor je tanden, maar oh zo lekker.

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

^ Hoe mooi is Pacific Grove?!

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

We maakten een lange wandeling langs de kust. Er zijn paadjes en overal staan bordjes met wat wel/niet mag. Duidelijk aangegeven dus.

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

^ Dit bordje stond er ook! Praktisch naast ons hotel stond zelfs een bord dat er regelmatig ‘mountain lion activity’ gespot was. Wij zagen er geen…

Pelicans, Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

…maar deze dieren zagen we w√©l heel veel: pelikanen.

Pelicans, Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

Het deed de Amerikanen op het wandelpad vrij weinig, haha! Maar wij stonden telkens te wijzen en te jubelen als er weer een stel pelikanen aan kwamen vliegen. Later, in Pismo Beach, zagen we ook nog een andere soort pelikaan. Een grotere, ook. Die vloog -natuurlijk- weg op het moment dat ik een foto wilde maken.

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

We vertrokken uit Pacific Grove en begonnen aan de 17 Mile Drive. Voor deze weg moet je betalen (tien dollar), maar dat vond ik het waard. We vergaapten ons aan de uitzichten op de Pacific én aan de supergrote huizen die er aan de route staan. Jeetje, wat een kasten!

Pacific Grove, California // photo: VAN BRITT

We reden door Carmel (ook al zo’n mooie plaats) en daarna door naar Big Sur. En daar rijd je dus zo de wolken in:

Big Sur, California // photo: VAN BRITT

Aaah!

Big Sur, California // photo: VAN BRITT

Geweldig mooi! Al had ik wel een paar keer de bibbers, want voor m’n gevoel reden we zo de aarde af, haha!

Volgende keer meer!!

VAN BRITT

Road trippin’ (deel 1)

Yay!! Al zo lang een wens, maar nu komt ‘ie¬†uit; ik zit deze blogpost te typen op een hotelkamer in de VS. Want daar ben ik nu, met Dennis en Stevie. Jaren geleden kwam ik hier met mijn ouders en zusje en nu mag ik het zelf gaan doen. De route uitstippelen, de hotels boeken, kiezen in welke diner we gaan ontbijten… *I love bacon*

In het kort onze route: San Francisco, Highway 1 (de weg langs de kust, supermooi!!), Halloween Party in Disneyland, San Diego, Palm Springs, Phoenix, Tucson, Flagstaff, Las Vegas. We vliegen dus weer terug vanaf een andere luchthaven (Las Vegas) dan waar we aankwamen (San Francisco). Tijdens het plannen van de reis, was ik steeds in een rondje bezig. Vliegen naar Los Angeles en terug vanaf Los Angeles bijvoorbeeld. En ineens realiseerde ik me dat dat helemaal niet hoeft. Deze optie was makkelijker; de route bevat zo precies wat we willen zien.

Stevie // VAN BRITT

Ik zag een klein beetje op tegen de heenreis.¬†En niet voor mij, maar voor Stevie.¬†Midden in de nacht vertrekken naar Schiphol, twee keer vliegen, auto ophalen… In totaal waren we bijna 24 uur onderweg. Maar ze deed het geweldig! Lekker geslapen, gespeeld en gekwebbeld. Geen probleem.

Mijn tips voor vliegen met een kleuter:

-knutselspullen: kleurtjes, doe-boeken, masking tape (afscheurbaar, want geen schaar) en vooral veel stickertjes.

-samen een plakboek over de reis maken. Ik maakte speciale plakboekstickers voor Stevie; thermometers om de temperatuur in te kleuren, kaartjes waarop het eten beschreven kan worden, landkaartjes om de route aan te geven. Later nog een blogpost hierover.

-eigen dekentje en knuffel mee. En eventueel sloffen of dikke sokken.

-een rietjesbeker. Geen geknoei op zo’n klein tafeltje.

-een luisterboek op de mp3-speler als je met een maatschappij reist waarbij anderstalige films worden aangeboden. Stevie keek de originele versie van Frozen, in het Engels dus, maar da’s alleen maar omdat ze die film van buiten kent.

-geef een klein cadeautje halverwege de vliegreis of als de verveling ernstig toeslaat. Voor Stevie had ik een speelsetje met twee poppetjes en wat kleertjes en toebehoren gekocht en in een leuk tasje gedaan. Ze heeft hier zeker twee uur mee gefröbeld en hele verhalen verzonnen met de poppetjes als hoofdpersonen.

-leg VOORAF uit dat de reis lang duurt en dat lopen niet mag in het vliegtuig, behalve als je naar het toilet moet. Zeg sowieso dat er een toilet is en dat er eten en drinken uitgedeeld wordt. Dat vinden volwassenen logisch, maar een kind dat nooit gevlogen heeft, weet dat niet.

-vertel dat het doorspoelen van het toilet een ontzettend hard geluid geeft!! Deze tip kreeg ik van een stewardess. En inderdaad, Stevie wist wat er kwam, schrok alsnog, maar kon het geluid plaatsen, omdat ik haar verteld had dat er een hard geluid zou komen.

Zo kon ik zelf ook nog een beetje ontspannen. Boekje lezen, muziek luisteren. Trouwens een dikke plus voor Lufthansa; met een gin-tonic en een zakje zoutjes naar The Great Gatsby kijken. Ik like het wel!!

Sunset, San Francisco // photo: VAN BRITT

Sunset in San Francisco

Stevie // VAN BRITT

Sushi!!

Om de hoek bij het hotel in San Francisco zat een leuk Japans restaurantje. Sushi, edamame en miso soup voor ons! Lekker! Na het eten waren we ka-pot. Snel terug naar het hotel en slapen.

Street art, rock that wall, San Francisco, California // photo: VAN BRITT

Rock that wall!! Street art in San Francisco

Breakfast @ Mel's Diner, San Francisco, California // photo: VAN BRITT

Breakfast @ Mel’s Diner

Voor we aan onze wandeling door San Francisco begonnen, eerst breakfast!! Yay!! *I DO love bacon*

Cupcakes, Pier 39, San Francisco, California // photo: VAN BRITT     Off The Grid, San Francisco, Calirfornia // photo: VAN BRITT

Cable car, San Francisco, California // photo: VAN BRITT

Cable car, San Francisco

San Francisco is supergaaf. Veel gezien, veel ook niet. Dennis en ik zijn allebei nogal van het ‘rondwandelen en wel zien wat we aantreffen’, dus dat hebben we gedaan en het beviel, ook hier, prima. ’s Avonds lekker gegeten bij Flipper’s, een hamburgertent. En ’s middags was een cupcake wel voldoende (ik had er eentje met heul veul chocolade!!). We liepen ook nog tegen een food truck festival aan (Off The Grid), maar helaas was dat pas tegen de avond open.

Street art, rock that wall, San Francisco, California // photo: VAN BRITT     Street art, rock that wall, San Francisco, California // photo: VAN BRITT

Street art, rock that wall, San Francisco, California // photo: VAN BRITT     Street art, rock that wall, San Francisco, California // photo: VAN BRITT

San Francisco is een hele fotogenieke stad, mede door de vele muurschilderingen. Wij bezochten China Town, Little Italy en Japantown. Die laatste vond ik het leukst.

Frozen yoghurt // photo: VAN BRITT

Mierzoet, maar oh zo lekker. Frozen yoghurt.

City Hall, San Francisco, California // photo: VAN BRITT

City Hall, San Francisco

San Francisco, California // photo: VAN BRITT     San Francisco, California // photo: VAN BRITT

San Francisco, California // photo: VAN BRITT

We hadden geluk!! Fleet Week in San Francisco. Grote schepen van de marine en stuntvliegwerk boven de baai. Ook de Blue Angels gaven een geweldige show weg.

Later meer!!

Britt // VAN BRITT

20 facts: twintig dingen over mij

Nou…daar gaat ‘ie dan. Twintig dingen over mij:

1. Ik houd ontzettend veel van muziek. Liever een avondje Youtube dan een avondje tv. Ik ken titels, zangers, zangeressen, bands en nog allerlei weetjes over een heleboel nummers. En teksten. Hele nummers ken ik uit mijn hoofd. Die kennis beslaat zo ongeveer mijn halve hersencapaciteit. Maar…ik ben NIET muzikaal. Heb wel een aantal jaar gitaarles gehad, maar kan er niks van.

Stoffen gitaar // VAN BRITT

Luchtgitaar spelen, dat kan ik wel. Of op dit stoffen exemplaar.

2. Rekenen…ik kan het niet. Ben er slecht in. Maar echt, HEEL SLECHT. Lang leve de rekenmachine.

3. Thuis draag ik soms Crocs. Alleen thuis! Want die zitten zo fijn als ik veel sportlessen heb gegeven en m’n voeten een beetje moe zijn.

4. Dit is een WordPress-website, waar ik zoveel mogelijk zelf aan heb geknutseld. Eigen foto’s, een eigen header. Ik ben geen pro, probeer alles zelf uit te vinden. Soms provisorisch. Zo ook met foto’s maken. Het bordje dat steeds terugkomt (zie je ook hiernaast –> met mijn profielfoto erop) is de achterkant van een puzzel van Stevie.

5. Als ik trek krijg, word ik ‘hangry’. Dus een combi van ‘angry’ en ‘hungry’.

Stevie // photo: VAN BRITT

Deze dame heeft daar ook last van, ‘hangry’ worden.

6. Vroeger vond ik sporten niet per se leuk. Ik deed dat omdat het erbij hoorde. Gym op school vond ik trouwens echt verschrikkelijk. En nu geef ik dus sportlessen…

7. Tot juni 2010 heb ik een walkman gebruikt. Geen discman. Geen mp3-speler. Ik nam altijd bandjes op.

Sony // photo: VAN BRITT

En deze heb ik nog steeds. En ik gebruik ‘m ook nog!

8. Juni 2010 kreeg ik een iPod. Hij kwam met de post en dat was raar; ik had helemaal niks besteld! Op de achterkant stond ‘Mrs. Meijs’ gegraveerd. Dat was dus Dennis’ huwelijksaanzoek aan mij. ūüôā

9. Ik kwam er op de ochtend van onze bruiloft achter dat ik zwanger was. Na een mislukte IVM-poging (vergelijkbaar met IVF), zouden wij voor de tweede keer dit traject in gaan. Ik deed de test dus voor alle zekerheid, omdat ik dat weekend met de medicijnen moest beginnen. Maar het was niet meer nodig. Op 23 mei 2011 is Stevie geboren.

10. Mijn opa en oma hadden vroeger een speelgoedwinkel. Hoe gaaf is dat?! Het was heus niet zo dat mijn zusje en ik elke week iets uit mochten zoeken, hoor. Maar het had zeker voordelen. En het allergaafste vond ik niet het speelgoed, maar als ik met oma de etalage in mocht richten.
Mijn andere opa en oma, ook wel grappig om te vertellen, heetten Josef en Maria.

Maria // VAN BRITT

Gemaakt door Dennis, voor mijn 29ste verjaardag.

11. Ik ben een avondmens.

12. Ik heb iets met topografie. Op mijn elfde vroeg ik een atlas voor kerst. Zo’n hele uitgebreide. Ik heb ‘m nog. En dan maakte ik er een sport van alle hoofdsteden uit mijn hoofd te leren. Heb je niet zoveel aan, maar af en toe komt het van pas bij een quiz, haha!
Met Google Maps kan ik me ook goed vermaken. Satellietkaart, inzoomen, heerlijk! Puntje 12a: ik ben best een nerd…

Map // VAN BRITT

13. Ik ben bang van vogels. Je zal mij niet snel over de Dam zien lopen (duiven! ieuw!).

14. Ik ken ‘high highs’ en ‘low lows’. Ik voel me zelden ‘stationair’. Maar daar ben ik me inmiddels wel van bewust en ik kan er ook mee dealen. Het heeft ook voordelen, denk ik. Ik heb wel eens gelezen dat creatieve mensen dat vaker hebben.

15. De basisschool en de middelbare school vond ik super! Ik zou zo weer terug naar groep 7 willen, dat vond ik het leukste jaar.

16. Als ik een kiwi eet, zwelt m’n tong op. Kan ik dus niet tegen. Jammer, want laat ik kiwi’s¬†nu net heerlijk vinden.

Kiwi // photo: VAN BRITT

17. Als ik uitga ben ik lid van de club ‘ja, ik ga zo mee naar huis en dan niet gaan’ ūüėČ
Stapavondjes, da’s altijd nachtwerk bij mij. Ik ben dan vaak de laatste in de kroeg. Op feestjes doe ik dat ook, m√°√°r dan ruim ik ook mee op!

18. 1985 is mijn geboortejaar, maar ik had ook best van 1965 willen zijn. Qua kleding en muziek vooral. En dat sommige dingen simpeler waren, er was minder keus. Dat nu vaak ALLES kan, daar word ik soms gek van. Tegelijkertijd is dat ook mooi natuurlijk, maar vijftig soorten chips om uit te kiezen, pfff, dan weet ik het niet meer.

Nummer 19 en 20 zijn lijstjes met ‘STOM’ en ‘GAAF’:

Stom!! // VAN BRITT

Gaaf!! // VAN BRITT

Bovenstaande lijstjes maakte ik een tijdje geleden al. Bij de Amerika-reis stond nog ‘hopefully soon’. Maar de reis is inmiddels geboekt. Yay! ūüôā

Zo. Dat waren twintig(+) facts about me. Ik hoop dat je dit leuk vond om te lezen. Het is allemaal waar, hihi! En sommige dingen zijn ook best persoonlijk. Puntje 9 vooral. Waarom ik dat toch hier op de website zet? Het is nog zo’n taboe. Helaas. Zo ervaar ik het tenminste. En dat is ook wat Claudia van Loon merkte. En dus schreef ze er een boek over. Om IVF bespreekbaar te maken, om mensen die er zelf doorheen gaan een herkenbaar verhaal te laten lezen, om naasten die er -gelukkig- niet mee bekend zijn een inkijkje te geven in zo’n heftig traject.

Het boek heet ‘Spuiten & snikken’, je vindt het onder andere op Claudia’s eigen website, www.claudiavanloon.nl. Heel eerlijk, ik heb het boek niet gelezen, omdat ik dat (nog) niet kan (wow, weer persoonlijk), maar ik heb Claudia w√©l gemaild dat ik het zo geweldig vind dat ze het boek geschreven heeft en dat het onderwerp zo wat meer bespreekbaar wordt. Ze mailde direct terug, zo lief!

Natuurlijk zijn er meer boeken met dit onderwerp, maar wat me zo aansprak is dat Claudia van mijn leeftijd is. Zelf was ik begin twintig toen we het traject in gingen en dat maakte de reacties van anderen vaak…tja…bot. Laat ik het netjes zeggen. “Je bent nog zo jong.” “Ga het nog maar¬†even proberen.” (!) “Waarom wil je nu al kinderen? Ga eerst eens wat anders doen met je leven.” Pijnlijk. Zeker omdat er¬†een heel medisch verhaal achter zat en wij dit echt niet ‘gewoon voor de lol’ gingen doen. Sommige mensen…pfff. En daarom is het dus goed dat Claudia’s boek er is!

Is er nog iets wat je écht moet weten van mij? Vraag het gewoon! Hieronder in de comments of per mail.

Copied by the kid // VAN BRITT

Wat ik geleerd heb in twee√ęnhalf jaar ondernemen (deel 2)

Gisteren deel 1 van wat ik geleerd heb in twee√ęnhalf jaar ondernemen, vandaag deel 2. Over een tijdje kan ik vast ook deel 3, 4, 5, 6 enzovoorts schrijven, want ik leer nog steeds dagelijks. Maar voor nu, deel 2…

Curator vs Maker

Ik weet dat ik overwegend een maker ben. In stylingopdrachten kan ik soms ook curator zijn, dan zoek ik dingen in een bepaalde stijl bij elkaar. Maar da’s anders, dan maak¬†ik een sfeer. Nog steeds maken dus. Nee, ik bedoel meer het volgende: zo af en toe wil ik je hier op de blog wel eens iets vertellen over een product wat ik gekocht heb of over een plek die ik bezocht. Maar daar moet, voor mij, geen regelmaat in zitten. Ik probeerde dat wel met het onderdeel ‘wishlist’, maar dat is eigenlijk niet zo mijn ding. Ik moet het bij maken houden.

Natuurlijk lees ik ook andere blogs en ik kijk vaak op tegen bloggers die dagelijks nieuwe content plaatsen. Hoe knap! Elke dag nieuwe dingen! Maar ik kwam tot inzicht dat velen van hen curators zijn. Ze zien dingen en vertellen daarover. Soms¬†ook met aangeleverde foto’s. De lol zit ‘m voor mij juist in zelf iets bedenken en het vervolgens maken. Dat wil ik laten zien, want dat vind ik leuk en kan ik goed.

Begrijp me niet verkeerd, curators moeten er ook zijn. Ik zeg helemaal niet dat zij niet origineel zijn. Nee, het is juist gaaf als je echt ergens oog voor hebt. Als je trends vroeg op kunt pikken. En het zal ook best veel werk zijn, zeker als je netjes om foto’s gaat vragen of ze koopt van een databank.

Het is dus niet mijn stijl, curator zijn. En dan kom ik meteen bij het volgende dat ik geleerd heb…

Kijk niet teveel bij anderen

Ten eerste: zodat je niet gaat spiegelen/onbewust kopi√ęren. En ten tweede: zodat je niet onzeker wordt. Je weet zelf prima wat je kunt. Tenminste, ik weet dat wel, anders was ik nooit aan dit blog begonnen. Maar door¬†te kijken naar hoe anderen het doen, kan je overweldigd raken. ‘Wat gaaf wat zij doet!’, ‘Mijn foto’s zijn minder mooi dan die van haar’ en ‘Wow! Alweer een blogpost op zijn blog!’ En je verliest uiteindelijk uit het oog wat ook alweer ‘jouw ding’ is.

Zo af en toe gebeurt me dit. Dan eventjes geen Bloglovin’, wat minder creative business verhalen van anderen en soms ontvolg ik een paar Instagrammers en ik kan er weer tegenaan. ūüôā Daarnaast zoek ik juist andere inspiratiemogelijkheden op. Dan ga ik zomaar een collage maken of wandelen of lunchen in een restaurant waar ik nog nooit ben geweest. Of ik ga een keertje extra op bezoek bij vriendinnen of familie. En opruimen in huis werkt ook vaak goed.

Copied by the kid // VAN BRITT

Links: Stevie Rechts: Britt (banner uit het Flow Book for Paperlovers)

‘Bedrijfje’

Zeg NOOIT ‘mijn bedrijfje’! Je hebt een bedrijf of je hebt het niet. Je hebt het niet een beetje. En ‘een bedrijfje ernaast’ klinkt alsof je het zelf ook niet serieus neemt. Natuurlijk kan het best zijn dat je naast je baan een bedrijf bent gestart en dat je het als een hobby ziet. Of dat je er (nog) niet van kan leven. Prima. Maar het blijft een bedrijf. Punt.

Wees geen Calimero

“Zij zijn groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk, oh nee!” Waarom is dat niet eerlijk? Dan zul je harder/beter moeten gaan werken om ook groter te worden. In sommige markten is dat ontzettend moeilijk, maar je hebt niet voor niets de stap gezet om je bedrijf te starten. Maar dit is eigenlijk niet waarom ik Calimero aanhaal…

Er zijn helaas grote(re) bedrijven die menen dat ze alles kunnen maken tegenover een kleine(re) ondernemer. Je foto’s gebruiken bijvoorbeeld. Zonder te vragen, zonder naamsvermelding, dat doen ze gewoon eventjes… Want jij bent klein en A, je zal er toch niks van zeggen. En B, je zal je zelfs vereerd voelen dat zo’n groot bedrijf je foto’s gebruikt. Toch?

Misschien voel je je in eerste instantie vereerd. Wauw! Foto’s van jouw DIY project worden door dat ene grote blad gebruikt. Maar bedenk je ook dat je uren bezig bent geweest met die ene tutorial. Je maakt het project, soms in meerdere fases om makkelijker te kunnen fotograferen, je werkt aan de juiste belichting, je maakt¬†een opstelling voor de foto’s, je maakt¬†de foto’s, daarna bewerk¬†je de foto’s. Dan de blogpost zelf. De tekst. De foto’s uploaden en hernoemen (zodat pinnen voor Pinterest makkelijker wordt). Tags eraan hangen, categorie kiezen. Linkjes plaatsen. Nog een beetje herschrijven. Misschien nog een werkbeschrijving als PDF erbij of een filmpje. Je hebt je social media kanalen erbij betrokken.

Veel werk. En al dat werk slaat zo’n bedrijf mooi over als ze je foto gewoon van je site plukken. En zeg je daar dan niks van? Wel doen, hoor!

Copied by the kid // VAN BRITT

“Mama heeft ook altijd een rommelig bureau, hoor!”

Trail & Error

Er zijn hier op mijn blog al verschillende rubrieken de revue gepasseerd. Zo ben ik ooit begonnen met een Instagram rubriek. Daarbij besprak ik mijn Instagram foto’s van de afgelopen maand. Werkte niet voor mij. Tenminste, het was steeds veel werk en sommige dingen kwamen dubbel voorbij. Dan had ik over iets geschreven en er vervolgens een foto van op Instagram geplaatst. Toen ik ermee begon dacht ik: leuk! En dan kunnen mensen die me niet echt volgen geprikkeld worden om door te klikken naar eerdere blogposts. Dit gebeurde wel, maar ik was niet tevreden over de opzet en, heel eerlijk, ik vond er zelf niks aan.

Wees bereid om je originele plannen bij te stellen wanneer iets niet (direct) lukt. En: don’t beat yourself up about it!

Copied by the kid // VAN BRITT

Compositie op de deur, ROCK THAT WALL!!

Heb geduld

Voor sommige dingen heb je nu eenmaal geduld nodig. Liep jouw bedrijf meteen top? Supergaaf! Maar voor heel veel nieuwe ondernemers werkt dat niet zo. Als je enigszins de mogelijkheid en de middelen hebt om toch door te zetten, doe dat dan. Tenminste, als je in je bedrijf of je idee geloofd. Stel bij waar nodig, maar gooi niet direct alles rigoureus om als je eens een weekje moet wachten op respons.

Eerlijk duurt het langs

Heel kort: jat geen content of idee√ęn van anderen. Hoe verleidelijk ook. Niet. Doen.
Ook geen foto’s. Vraag het netjes als je een foto wilt gebruiken en als je een ‘go’ krijgt, vermeld dan de naam van de maker erbij.

Natuurlijk komt het wel eens voor dat je iets op je blog plaatst dat verdacht veel lijkt op een blogpost van een ander. Niet omdat je het idee gepikt hebt, maar omdat de tijdsgeest er nu eenmaal naar is. Een voorbeeld: met kerst is het logisch dat je overal kersttutorials voorbij ziet komen. Je hebt bij een winkelketen iets zien liggen waar je direct een leuk idee voor een kerstachtige zelfmaker mee had. Het kan dan echt wel gebeuren dat iemand anders dit idee ook had. Doe hier niet moeilijk over, maar houd vast aan jouw eigen stijl.

Een enkele keer heb ik een blogpost, die ik klaar had staan, niet geplaatst, toen ik elders nagenoeg hetzelfde zag. Het leek er gewoon teveel op. Hoe dat kan? Nogmaals, tijdsgeest, dingen die spelen in de media, producten die flink gepusht worden in folders en bij reclames, de tijd van het jaar, noem maar op…

Houd vast aan je eigen stijl. Don’t be a copycat.

Ga naar deel 1.

Over copycats gesproken; hier in huis¬†woont ook een kleine copycat… (zie foto’s)

Behind the scenes / Achter de schermen // VAN BRITT

Wat ik geleerd heb in twee√ęnhalf jaar ondernemen (deel 1)

Op 1 juli bestond¬†VAN BRITT twee√ęnhalf jaar. En mocht je het gemist hebben of nog niet bekend zijn met deze site: VAN BRITT is niet alleen dit blog, maar ook mijn bedrijf. En op 1 januari 2013 schreef ik mijn bedrijf in bij de Kamer van Koophandel. Ik wist niet precies welke richting ik op moest en bij de KvK wilden ze me per se in een hokje plaatsen (ook prima). Maar nu ben ik dus twee√ęnhalf jaar verder en nog steeds blij dat ik de stap genomen heb.

Behind the scenes / Achter de schermen // VAN BRITT

Even duidelijk: ik leer nog steeds, ik maak nog steeds fouten en heb echt niet alle wijsheid in pacht. Maar…

Wat ik geleerd heb in twee√ęnhalf jaar ondernemen?

Met STIP op 1: nee zeggen. D√°t je ‘nee’ kunt zeggen en h√≥√© je dan ‘nee’ zegt. En dat heeft alles te maken met de lijn die je uit wilt zetten voor je bedrijf. En da’s nogal een groot onderwerp, dus ga ik een hele blogpost wijden aan ‘nee zeggen, omwille van je bedrijf’. De andere dingen die ik geleerd heb volgen morgen.

Behind the scenes / Achter de schermen // VAN BRITT

‘Nee’ zeggen als…

…me iets gevraagd wordt, waarbij ik niets meer zelf mag bedenken. Soms komt iemand met een opdracht waarbij alles al uitgedacht is. In een enkel geval zijn zelfs de spullen al gehaald. Of ik ‘even een traktatie in elkaar kan zetten’.¬†Dat ik productiemedewerker speel. En dat ben ik dus niet. Tenminste, niet alleen dat. Ik weet van mezelf dat ik een beter resultaat lever als ik zelf ook nog wat uit mag denken, als ik creatief mag zijn. De leukste opdrachten zijn die waarbij de omschrijving een beetje vaag is. Dat ik aan de slag kan met een idee, met een ontwerp en daarna het productiewerk pas. Een voorbeeld: dit speelkleed. De opdracht hiervoor luidde ‘een speelkleed in beetje retrostijl’. Dat was het. Heerlijk om te maken!

Behind the scenes / Achter de schermen // VAN BRITT

‘Nee’ zeggen als…

…datgene wat ik moet doen totaal niet past bij mijn stijl. Mensen die iets bij me bestellen, kennen mijn stijl vaak wel. Ze hebben dingen gezien op de site of bij anderen en daar komt dan een opdracht uit voort. Een enkele keer is het voorgekomen dat iemand iets in een hele duidelijke stijl wilde, die totaal niet de mijne was. Dan denk ik wel eens: waarom dan bij mij bestellen? Dus als zoiets zich voordoet, dan zeg ik ‘nee’. Dit is ook wel eens voorgekomen bij de creatieve catering die ik soms verzorg. Dat gaat meer om het creatieve, om beleving, dan om ‘lekker snacken’. Voor bitterballen moet je niet bij mij zijn.

Behind the scenes / Achter de schermen // VAN BRITT     Behind the scenes / Achter de schermen // VAN BRITT

‘Nee’ zeggen als…

…ik niet netjes behandeld word. Als iemand vier maanden na je offerte pas met een lauwe reactie komt (zet een vervaldatum op je offerte!). Als iemand grof tegen je is. Als iemand dwingend op je overkomt. Echt, zulke dingen gebeuren. En nog iets, wat ik hier toe wil voegen: afdingen. Natuurlijk mag iedereen vragen om een lagere prijs, maar als ik netjes onderbouw waarom dat niet kan, dan nog doorzeuren en op je gevoel willen spelen. Dan haak ik af. Je kunt geen handwerk/vakwerk verwachten voor Action-prijzen. Serieus, dat heeft echt eens iemand tegen me gezegd. De bewuste mevrouw wilde iets, ze wilde dat ik het maakte (meerdere custommade producten) en toen ik een prijs gaf, zei ze: “Maar bij de Action kan ik het voor … euro halen, alleen staat er dan niet dit en dat op en dat wil ik graag.” Snel naar de Action dan!!

‘Nee’ zeggen is soms moeilijk. Blijf netjes en leg uit waarom. En onderbouw het ook voor jezelf. Zeker in tijden wanneer het je financieel wat minder gaat, kan het aanlokkelijk zijn om maar alles aan te pakken wat op je pad komt. Maar dat loont op de lange termijn niet altijd. Want nu wil ik even terugkomen op de lijn van je bedrijf uitzetten. Als je weet waar je met je bedrijf heen wilt en je gaat dan een aantal opdrachten uitvoeren die niet veel met je visie te maken hebben, dan vaar je een andere koers. En voor je het weet blijf je de opdrachten uitvoeren die je eigenlijk niet wilt.

Nu zeg ik absoluut niet dat je alleen leuke opdrachten aan moet nemen. Helemaal niet. Maar als ik naar mezelf kijk, ben ik blij dat ik soms dingen niet gedaan heb, die wel op mijn pad kwamen. Ook al hadden we het dan een maand wat minder. En het is helemaal lastig als je een gezin hebt (met of zonder kinderen), want dan gaat het niet alleen maar over jezelf. Ik weet van mezelf dat ik prima een tijdje¬†basic kan leven. Of niet op vakantie gaan. Maar je wederhelft moet het daar ook mee eens zijn. Gelukkig delen Dennis en ik dezelfde visie over ambities en ondernemen en doen wat voor jouw bedrijf nodig is. We steunen elkaar daarin altijd. Ook als ik dus ‘nee’ zeg tegen een opdracht die voor onze portemonnee best goed was geweest.

‘Nee, nee, nee!!’ Nu lijkt het net of ik heel vaak ‘nee’ zeg en dat is helemaal niet zo. Maar ik wilde je een eerlijk beeld geven en daarom moest ik ook duidelijk zijn. Ik neem ook wel eens opdrachten aan waar ik helemaal niet zoveel aan verdien. Of waar ik minder zin in heb (dat ligt dan vaak aan drukte en niet aan mijn enthousiasme). Over het algemeen gebruik ik de volgende stelregel:

Neem een opdracht aan als je op twee van de volgende drie vragen met ‘ja’ kunt antwoorden:

1. Verdien ik er oké mee?

2. Vind ik het leuk om te doen?

3. Is het GOED om te doen? Vanwege aanzien, of ja, wat je uit wilt stralen met je bedrijf. Of liggen er meer opdrachten in het verschiet als je deze opdracht aanneemt.

Het komt dus voor dat ik iets doe omdat het me hoogstwaarschijnlijk meer werk op zal leveren en omdat ik het leuk vind. Maar qua geld is het dan misschien minder. En andere combinaties van twee van de drie vragen zijn natuurlijk ook mogelijk.

Het kan helpen om je werkwijze en/of je visie duidelijk op papier te zetten. Voor jezelf. Maar je kunt deze ook openbaar maken. Bij mij staan visie + werkwijze gewoon hier op de site. Wees eerlijk, naar anderen, maar zeker ook naar jezelf.

Ga naar deel 2.

Bij deze blogpost een paar ‘behind the scenes’ foto’s. Soms moet ik hele constructies maken om de juiste foto te maken. En dat moet vaak snel, want ik fotografeer bij daglicht.

Steps // VAN BRITT

Wat zit er in mijn tas? – gymbag edition

Regelmatig zie ik ze voorbij komen. De ‘what’s in my bag’-artikeltjes op verschillende blogs. Wat er in mijn tas zit? Helemaal niet zo interessant. Geld, telefoon, paspoort en pinpas. En soms ook lippenbalsem of lippenstift. That’s it. M’n sporttas, da’s een ander verhaal! Wat zit er in de tas van een groepslesinstructeur?

Meer weten over de groepslessen die ik geef? Check streetdancelessen.vanbritt.nl.