Tagarchief: Stevie

Stevie // VAN BRITT

De laatste schooldag

Gisteren is ook de vakantie in het zuiden van Nederland begonnen. Voor Stevie was dit de eerste laatste schooldag. Dat klinkt tegenstrijdig, hè. Lees het nog maar eens. 😉

Voor heel veel ‘standaard’feestdagen, zoals kerst en Pasen, hebben wij hier in huis geen echte tradities. Dat komt ook omdat Dennis vaak werkt op die dagen. Dat is helemaal niet erg, ik ben dat van thuis uit ook gewend, omdat mijn ouders een horecazaak hadden. Maar ik probeer wel wat tradities te starten binnen ons gezin. Zo hebben we ieder jaar een adventskalender. En met Valentijnsdag knutselen we iets. En gisteren, op de laatste schooldag, bakte ik een taart. Voor de lunch.

Stevie // VAN BRITT

Ja, taart als lunch. En ijs. Dit wordt onze nieuwe traditie. Stevie vond het fantastisch, maar wilde wel per se op tafel zitten. Zo voegde zij ook iets toe aan onze traditie. Vanaf nu is dat dus ieder jaar ‘taart op tafel’.

White frosting on a chocolate cake / Wit glazuur op een chocoladetaart // VAN BRITT

De taart was trouwens een soort Mississippi Mud Pie in laagjes met perfecte witte frosting. Die ga ik vaker maken! Misschien wel deze zomer, want taartjes bakken staat ook op het programma. Net als heel veel in de speeltuin zitten, met water spelen, knutselen en eens kijken wat er hier in de buurt allemaal te doen is.

Wij gaan deze zomer niet op vakantie. De laatste jaren gaan we sowieso niet vaak weg, op een weekje Frankrijk na. Er kwam steeds iets tussen, steeds was iets anders belangrijker. Helemaal niet erg, hoor. Thuisblijven heeft zeker ook voordelen. Bovendien wilden Dennis en ik al heel lang een keer wat verder weg en dit jaar gaat dat dan ook gebeuren. We gaan pas in oktober, dus vullen we de zomer met kleine uitstapjes en leuke dingen hier thuis.

Wij werken daarnaast gewoon door deze zomer. Natuurlijk heeft Stevie wel vrij van school, dus zullen we hier en daar goed moeten plannen. Gelukkig is ze een heel makkelijk kind; ze vindt thuisblijven prima. Bij haar rapport zat een interview met haar. Op de vraag “Wat ga je doen in de zomervakantie?” antwoordde zij: “Dan ga ik lekker veel spelen.”

Stevie’s tweede verjaardag

Afgelopen donderdag werd Stevie twee jaar oud. Of jong, ‘tis maar hoe je het ziet. Ze is al een echt dametje. Waar echte gesprekken mee te voeren zijn. En als ze ‘nee’ zegt, bedoelt ze echt ‘nee’. En ik hoef maar één keer een beetje sip te kijken en ze zegt meteen: “Geeft niks, mama. Het komt wel goed. Ik help jou, ik help jou.” Het is zo’n schatje!

Aangezien ik vier taarten had gebakken (daarover donderdag meer) en ik niet kon kiezen tussen een cijferkaars en twee kaarsjes, mocht Stevie twee keer kaarsjes uitblazen. Ze vond het geweldig! Vorig jaar moest Dennis dat nog voor haar doen:

Stevie's eerste verjaardag     Stevie's eerste verjaardag

Stevie's eerste verjaardag     Stevie's eerste verjaardag

Nu wist ze meteen wat te doen en ze kon het ook nog.

Stevie's verjaardag

Stevie's verjaardag

Stevie's verjaardag

De speldjes, ketting en het armbandje kreeg ze per post van Barbara (klik hier voor haar fashionblog). Zie je hoe Stevie de armband draagt? Heel hoog om haar arm. Ze vindt dat dat zo hoort, want ze doet dat zo met al haar armbandjes. Misschien komt dat armbandje om de bovenarm (naar aanleiding van de tribal tattoo van Spice Girl Mel C) wel terug, haha! Die gekke armbandjes die je groter en kleiner kon ‘vouwen’.

Dan naar taart nummer twee:

Stevie's verjaardag

Daarna barstte het feest los en is ze echt gruwelijk verwend met bezoek en cadeautjes. Ze was echt JARIG! Dat liet ze ook steeds weten: “Sisi jaarug!” Sisi is haar bijnaam voor zichzelf. Als je vraagt hoe ze heet, zegt ze ‘Stevie’. Maar als ze iets wil dan zegt ze ‘Sisi ook willuh’.

Stevie's verjaardag

Deze foto maakte ik aan het eind van de dag. Het lijkt hier mee te vallen, maar het was alsof er een bom ontploft was! Maar dat hoort erbij en alles was ook zo weer aan kant. Om 22.30 uur ging ze tevreden naar bed. Correctie: naar haar grote bed. Want haar ledikantje met spijlen heeft plaatsgemaakt voor een eenpersoonsbed. En ze blijft er nog in liggen ook! Daar heb ik een handigheidje voor gevonden, daarover later deze week meer.

Overmorgen zet ik de foto’s van de taarten op de site (mét receptprintable!), maar Instagram-volgers hebben hier al een sneak peek van gekregen. Mijn Insta-naam is ‘vanbrittnl’. Als je me volgt, krijg je regelmatig een voorafje op een blogpost of een ‘behind the scenes’.

Volwassen geworden

Sinds kort wil Stevie ‘naaguhnak’ op d’r nageltjes. Ze kiest zelf een kleur en blijft superstil zitten terwijl ik de nagelstyliste uithang. Na afloop blaast ze zelf haar nageltjes droog en bewondert het kleurtje. “Mooi!”, roept ze dan.

Stevie nagellak

Heel leuk, die meisjesdingetjes. Maar ze krijgt ook meisjesmaniertjes. Laatst hield ik haar haar jasje voor. Een leuke paarse, lekker warm. Maar ze zei: “Nee, ander!”, waarmee ze doelde op haar jasje van nepbont. En ze weigerde een jas aan te trekken, tot ik het bontjasje ging pakken.
Eigenlijk moest ik er wel om lachen. Helemaal toen ik tegen mijn moeder zei: “Niet normaal, hè?! En ze is pas anderhalf. Van wie zou ze dat toch hebben?” <sarcastische ondertoon>
“Nou, moet jij zeggen!”

Stevie jas

Ze wordt dus groot, die kleine meid. En ik ook. Een beetje meer volwassen dan. Het moest er namelijk een keer van komen: Hyves eruit, LinkedIn erin. Ooit had ik al eens een LinkedIn-account, maar ik deed er niets mee. En Hyves, tja… Het eerste jaar was leuk en daarna gebruikte ik het vooral voor de streetdancelessen die ik gaf; briefjes uitdelen als er een les niet doorgaat werkt niet, zet het op de groepshyve en al die meiden lezen het!

Dus ja, ook ‘aan de LinkedIn’ nu. Ik typ hierboven wel ‘een beetje meer volwassen’ met LinkedIn, maar of LinkedIn nou een goede graadmeter voor volwassenheid is…? Er willen ook mensen ‘een connectie maken’ die in het dagelijks leven amper hallo kunnen zeggen. Dat geeft mij een beetje een vervelende bijsmaak; normaal gesproken moet ik je niet, maar ja, het gaat hier over mijn baan hè. En daarvoor heul ik nog wel met de vijand als het moet!

Sta ik negatief tegenover LinkedIn? Neuh, maar bovenstaande is mijn kleine kanttekening (en die massive hoeveelheid aan mailtjes die je krijgt…!). Ben ik naïef? Ik weet toch wel dat dat bij social media zo werkt? Nee, ik ben niet naïef. Ja, ik weet dat het zo werkt, maar bij bijvoorbeeld Facebook gáát het niet echt ergens over, snap je? Als het over ‘je baan’ gaat is ineens alles geoorloofd? Dát bedoel ik.

Het komt waarschijnlijk door RTL4 dat ik LinkedIn met volwassenheid associeer. Daar zeiden ze ooit, bij het RTL Nieuws: ‘LinkedIn is Hyves voor mensen met een baan.’ Okaaaay…

En ondertussen Pinterest, Instagram, Facebook, Twitter en Vine (!) ik vrolijk verder! 😉

Wat eten we vandaag?

Vandaag moest ik naar de kaakchirurg om de laatste verstandskies die ik nog had, te laten trekken. Aangezien de vorige ervaring een dramatische was, keek ik niet erg uit naar deze afspraak. De vorige keer heb ik dingen geroepen als “Dit was echt verschrikkelijk!” en “Bevallen vond ik minder erg dan dit!”. En ook “Er zit een eekhoorn op de weg!”. ’s Nachts. Toen ik in bed lag. Dat laatste had meer te maken met ijlen van de koorts die naderhand opkwam. Drama! Ziek, zwak, misselijk… you get the point.

Achteraf heb ik toen gewoon pech gehad. De kies die eruit moest, bleek in ontstoken tandvlees te zitten. En naderhand zette die ontsteking zich vrolijk voort in m’n wang. Daar was ik zo ziek van. Volgende keer beter, want er moest dus nog een kies uit. Dat was vandaag.

Pretty pills

Deze pijnstillers doen gezellig mee met de neontrend…

Wereld van verschil! Er werd naar mijn angsten geluisterd, ik kreeg een muziekje op m’n oren en het was echt zo gepiept. Nu voel ik er nog verrassend weinig van. Zo weinig zelfs, dat ik denk dat de verdoving nog steeds niet uitgewerkt is. Maar dat moet nu toch wel.

Wat heeft dit verstandskiezenverhaal, toch een beetje vies, te maken met een smakelijke vraag als ‘Wat eten we vandaag?’? Ik hoor het je denken. Dat zit dus zo: ik maakte een hele domme fout tijdens het zappen. Zo rond een uur of vijf was ik Dora The Explorer wel beu. Stevie niet, maar drie afleveringen vond ik wel genoeg. Dus zapte ik naar 24Kitchen. Vlak voor etenstijd! Als je niet mag eten! Dom…

Stevie zat gezellig naast mij op de bank. We keken naar een programma over snelle maaltijden (nee, niet die in vijftien minuten…) en er kwam allerlei heerlijks voorbij. Tussendoor maakte ik zelf ook een snelle maaltijd voor Stevie (lees: boterhammen en rauwkost, voor een keertje mag dat). En terwijl we keken naar een tv-karbonaadje op de grill, at Stevie een bakje met olijfjes, zilveruitjes en augurken leeg. “Lekker, mama!”, zei ze om de tien seconden. En toen de karbonade ook nog voorzien werd van een muntsaus, besefte ik dat ik wel heel erge trek had (zie je dat? Hoe ik het woord ‘trek’ gebruik? Géén honger hè. Nee nee!).

"Hmmm, lijfjes!"

“Hmmm, lijfjes!”

Je gaat toch ook niet naar een kookprogramma zitten kijken, met een etende dochter naast je, terwijl je zelf niet kunt eten?!? En toen was het hek van de dam. In mijn hoofd dan. Ik bedacht allerlei lekkers. Wat ik zou willen eten. Of wat ik zou kunnen maken. Pizza. Sushi. Een Jumbo Combo van het Hard Rock Café. Een salade niçoise. Ben & Jerry’s Cookie Dough-ijs. Burrito’s. Rijstevlaai (ja? ja!). Hot dogs. Een strawberry mojito…

In een poging om m’n aandacht van eten af te leiden, pakte ik m’n telefoon, maar het eerste wat ik zag waren foto’s van maaltijden: Instagram rond etenstijd! Die en die aten vandaag daar en daar. Lekkere broodjes! Taart! Gevulde champignons! En zelfs een heus braadstuk!

Uiteindelijk heb ik een banaan in kleine stukjes gesneden en door wat kwark met honing geroerd. Tóch niet helemaal zo lekker als een Jumbo Combo van het Hard Rock Café, maar oké. Ik heb, heel voorzichtig, gegeten.

Wil je mij volgen op Instagram? Dat kan! Mijn Insta-naam is vanbrittnl. En ik post niet alleen maar eet-foto’s, haha!

Instagram - Chocobomb Cake  Instagram - Dropjes   Instagram - Cosmo's

Instagram - Mango-sinaasappel-grapefruit-gember-sap   Instagram - Espresso-milkshake  Instagram - Cheesecake

“Neeuw!”

Ook ik kan niet achterblijven; er moet iets gezegd worden over de sneeuw.

Een klein jaar geleden ging ik met Dennis en Stevie een weekendje naar een bungalowpark. ’s Ochtends deed ik de gordijnen open in ons huisje en keek zo een winterwonderland in. Het had gesneeuwd en op de een of andere manier is dat toch mooier in de bossen, dan in de stad. ‘Stel dat dít je dagelijkse uitzicht zou zijn, dan voel je je toch altijd alsof je op vakantie bent’, dacht ik nog.

Gisterochtend deed ik de gordijnen open…

Waarom heb ik dit niet eerder gezien?!! Ik wóón zo! Een heel goed voorbeeld van een wake-up call.

Dus, Britt, doe je ogen ‘es open. Kijk om je heen. Ik wil nog wel eens klagen over dingen die tegenzitten. Maar beter zou ik kijken naar wat ik heb.

Zo, persoonlijker gaat het hier niet worden… Terug naar de sneeuw:

Stevie en ik gingen naar buiten. De slee ging mee. Toen Stevie moe werd, heeft ze op d’r buik op die slee gelegen. Na een paar minuten was ik zelfs bang dat ze zo in slaap was gevallen. Dat was niet zo, maar ze was wel heel ver weg. De sneeuw maakte ook niet zoveel indruk op haar. Nee, dan de maan, die overdag te zien was.

“Maan? Nog donker?”, waarmee ze dus aan wilde geven dat het nog niet donker was en de maan, die hoort toch bij de nacht? Geweldig wat zo’n klein mensje al opmerkt.

Efteling

Vandaag ben ik met Dennis en Stevie naar de Efteling geweest. Ik was er al achttien jaar niet geweest. En de Winter-Efteling had ik dus al helemaal nooit gezien. Ik vond het super met al die decoratie en kampvuren overal. Heb m’n ogen uitgekeken. Bovendien was het lekker rustig in het park.

Stevie vond vooral het Carnaval Festival geweldig. Dat komt door Jokie & Jet, van Efteling-tv. Die zijn tegenwoordig verwerkt in het Carnaval Festival. “Jokiejet! Jokiejet!”, riep ze. Zo leuk! Ze zat te swingen in het karretje.

Zelf vond ik de Indische Waterlelies super. Jeugdsentiment, denk ik. En Stevie zei steeds: “Mooi, mama. Mooi!”. Ik wil komende zomer wel weer!

Sinterklaas

 

Omdat mijn oma woensdag (5 december) ook jarig was, vierden we Sinterklaas en haar verjaardag in één. We deden dit bij Cooking Adventure in Hoogeloon. Dit komt van de website:

Cooking Adventure organiseert onder deskundige leiding van Hedy Rolberg kookworkshops in de buitenlucht. Met haar oorsprong in Lapland is het dé ultieme ervaring van outdoor cooking. De grote witte tipi-tenten en de Finse Kota zijn volledig ingericht op dit kookavontuur. Veelzijdig gebruik van verse ingrediënten en toepassing van authentieke kooktechnieken brengen de lekkerste gerechten op tafel. Lekker buiten, maar toch binnen!

Ik ben dus totaal geen buitenmens, maar op de één of andere manier is zelfs buiten afwassen hier geen straf. Echt super! Je MOET echt even op de site kijken (ja, moet…).

Ikke met m’n snowboots in de Finse kota.

In het midden van de kota is een vuur, met daarop de pannen voor het eten. Erg lekker gegeten (pindasoep en wraps)! Mijn neefjes speelden voor Zwarte Piet door alle cadeautjes voor de deur te leggen, maar Stevie was niet echt onder de indruk. “Van wie heb je die cadeautjes gekregen, Stevie?” “Post!”

Zoals ik zondag al schreef, heb ik me aan het volgende versje gehouden:

Wat Stevie graag ‘wilde’, was iets voor de pop. Dus kreeg ze een poppenbadje met toebehoren (potje, shampoo, fles). Wat ze, volgens mij dan, écht nodig had, was een karretje of poppenwagentje. Uiteindelijk werd het een buggy voor de pop. Ze heeft het er de hele avond druk mee gehad! En nu nog trouwens.

‘Something they wear’ waren een paar vestjes. En ‘something they read’ was het boekje ‘Max en de Maximonsters’ van Maurice Sendak.

Origineel heet het boek ‘Where the wild things are’ en werd het voor het eerst uitgegeven in 1963. Ik had het vroeger zelf ook. Een superboek! Stevie vindt het gelukkig ook geweldig, hihi! Ik was een beetje bang dat ík het vooral leuk zou vinden. Ze praat al dagen over ‘Maaaate Monse’. Na uren vragen (“Naar de bossen?” “Nee, mama!”) wist Dennis het uiteindelijk te vertellen: Max en de Maximonsters.

Stevie kreeg van Hedy, van Cooking Adventure, ook nog een houten kommetje uit Lapland:

Het hangt aan een koordje, zodat je het makkelijk bij je kunt dragen. Kindjes in Lapland krijgen er eentje om hun hele leven te gebruiken. Op internet zag ik dat het een ‘kuksa’ heet. Stevie wijst er steeds naar en zegt dan: “Hedy! Kregen!”. Vervolgens moet de pop er zogenaamd uit drinken.

Nu ga ik surprise doen met m’n vriendinnen. Ik heb van stof een Cubaanse sigaar gemaakt voor vriendin Mandy. Zij is Cuba-fan. Cuba is ook ‘van haar’, waag het niet om er op vakantie te gaan. 🙂 In de sigaar zitten de cadeautjes. Het gedicht is zo gruwelijk lang geworden! Ik moest mezelf echt een halt toeroepen, haha!