Tagarchief: persoonlijk

Een bijzonder kussen voor Sten

Laatst kon je hier lezen over de babyshower voor Lieke. Baby Sten is inmiddels geboren. Voor hem maakte ik dit bijzondere kussen:

Denim pillow, made out of old jeans, with necklace inside, keepsake / Denim kussen, gemaakt van oude spijkerbroeken, met ketting erin, aandenken // VAN BRITT

Het is gemaakt van oude spijkerbroeken. De ‘S’ maakte ik van een restje stof. Maar wat is er nu zo bijzonder aan dit kussen?

Denim pillow, made out of old jeans, with necklace inside, keepsake / Denim kussen, gemaakt van oude spijkerbroeken, met ketting erin, aandenken // VAN BRITT

Er zit een ketting in. Je ziet aan de buitenkant alleen het hangertje, maar de ketting is dus nog heel. Het touwtje zit in het kussen. Mocht Sten het kussen ooit weg willen doen, dan kan hij de ketting eruit halen.

Het kettinkje is van mij geweest. Sten’s mama Lieke had zo’n zelfde ketting (we kennen elkaar al zo’n 24 jaar, zaten bij elkaar op de basisschool). Of ik ‘m nu aan Lieke gaf of zij aan mij, weten we niet meer. Het is in ieder geval meegebracht van een vakantie en ter vervanging voor een ánder kettinkje, dat we ook allebei droegen. Dat was een zwarte met steentjes en zo’n vissenbotje. Mijn ketting is ooit stuk gegaan. In Zeeland. In de duinen bij Vrouwenpolder. Raar, hè, dat je zoiets dan nog wel weet?

Voor nu kan Sten lekker tegen z’n kussen aanliggen. Of het dient als decoratie op zijn kamer. En later mag hij zelf beslissen of hij de ketting eruit wil halen.

Collections: week 3, een project over perfectionisme

Geen idee of jij, als lezer, mijn persoonlijke ‘collections’ project nog een beetje kunt volgen, maar dit is de deal: in de maanden mei en juni ben ik aan de slag gegaan met het woord ‘collections’ (foto’s maken, blogposts schrijven). Ik heb altijd al iets met verzamelingen gehad. Of dingen bij elkaar zoeken met een gemene deler. Daar heb ik nu zo’n beetje mijn persoonlijke project van gemaakt. In week 1 gaf ik je een kijkje in onze trap-collectie en in week 2 was er een raadsel. En hier kun je alles lezen hoe het zo gekomen is, mijn link met ‘collections’.

Collections // VAN BRITT

Terug naar week 3. Ooit maakte ik m’n eigen collectie kleding. Gewoon om zelf aan te trekken. Maar wel met een thema, namelijk perfectionisme. Ik ben een perfectionist, maar wel binnen het redelijke. Er is ook een tijd geweest dat dat niet zo was. Dan lag ik bijvoorbeeld nachtenlang wakker over een spelfout in een opstel voor school. En ik werkte heel hard. Want alles moest beter, mooier, perfecter!

Collections // VAN BRITT

Ik heb een hbo-opleiding gevolgd die verdeeld was in een major (wat je daadwerkelijk studeert, zogezegd) en een minor (vakken bij een andere opleiding, om je te specialiseren of juist te verbreden). Ik deed de minor Persoonlijke en Professionele Ontwikkeling. Er waren vier blokken, die alle vier een eigen onderwerp hadden. En ondertussen werkte je aan een allesverbindend project. De hele minor duurde een schooljaar.

Collections // VAN BRITT

Mijn project, je mocht het zelf inrichten binnen bepaalde kaders, ging over perfectionisme. Ik heb het. Waarom heb ik het? Hoe kom ik er vanaf? Of: hoe beperk ik het? Naast alle theorie, was er ook veel ruimte voor praktijk. Mijn plan was om een eigen kledinglijn te maken. Een collectie, voor mezelf. Met als thema: perfectionisme. Ik interviewde mensen die last hadden van perfectionisme. Of ermee konden dealen. Ook ging ik met NLP en cognitieve gedragstherapie aan de slag (let wel: de light versie, vooral de theorie, een echte therapie was het niet). Zo kwam ik bij tien trefwoorden die met perfectionisme te maken hadden.

Collections // VAN BRITT

De bedoeling was dat je anders aan de slag zou gaan dan je normaal gesproken zou doen. Ik zou alles eerst uitwerken, plannen maken, ontwerpen, tekenen. Dat is de denkende mens. Ik moest het daarom juist aanpakken als de spelende mens. Gewoon beginnen. Geen patronen. Meteen knippen en gaan! Misschien maak je wel fouten, maar daar speel je dan weer mee. Dat was, in het begin, erg lastig. Maar na een tijdje ging het me beter af en ontstonden er hele gave dingen, die niet gelukt waren als ik ze van tevoren had bedacht.

Collections // VAN BRITT

Deze jurk van het project heb ik nog steeds. En er zijn ook nog andere kledingstukken van de collectie die ik regelmatig draag.

Ik (lees: Dennis) maakte foto’s van de outfits. We deden dat in een speeltuin, om zo ook weer de spelende mens terug te laten komen. Ik maakte een boekje van de foto’s met daarbij korte verhaaltjes en gedichten (per trefwoord). Bij het boekje maakte ik een bijlage met ‘theorie’ over perfectionisme. Een soort werkboekje of extra katern.

Collections // VAN BRITT

Geheel in de stijl van de spelende mens, vergat ik een presentatie voor te bereiden (ja, echt!!) en dus ben ik gewoon in de collegezaal op het bureau gaan zitten en heb ik mijn verhaal gedaan. Geen sheets, geen PowerPoint, niks. Niemand heeft gemerkt dat dat per ongeluk was, want ‘het was helemaal in de stijl van je project!’ Prachtig!

Collections // VAN BRITT

De vier docenten waren erg tevreden over mijn project en ook over mijn portfolio. Je moest namelijk wel steeds de theorie van de blokken doorvoeren in je onderzoek en je project. Na afloop wilden er zelfs mensen het boekje hebben! Wat een eer! En na een paar weken kreeg ik zelfs een mailtje; of mijn project, met foto’s, gepubliceerd mocht worden in Egoscoop, een onderwijsblad. Heel leuk natuurlijk!

Collections // VAN BRITT

Maar het mooiste was het resultaat voor mezelf. Het perfectionisme is er nu nog, maar niet meer zo intens. En af en toe val ik er in terug, maar dan heb ik fijne mensen om me heen die me weer de juiste kant op duwen. En ook zie ik nu de patronen; waarom perfectionisme bij mij zo’n grote vormen aan kan nemen en wanneer ‘het’ de kop op steekt.

Collections // VAN BRITT

Persoonlijk verhaaltje dit. Maar wel iets waar ik trots op ben. Perfectionisme kan je echt gruwelijk in de weg zitten en aan de andere kant is het soms ook een hele mooie eigenschap. Je moet het alleen weten te doseren.

Ik schreef hier op mijn blog al eens eerder over perfectionisme. Dat artikel lees je hier.

Snailmail, postcrossing // VAN BRITT

Ik ben blij dat je er bent

Gisteren had ik eigenlijk een gezellige, blije, feestelijke, vrolijke blogpost gepland. Maar op de een of andere manier, paste dat niet. Het voelde een beetje raar om hier vrolijkheid te verkondigen, terwijl iedereen met z’n hoofd bij de ramp van afgelopen donderdag zit. Dus was ik maar een dagje stil.

Snailmail, postcrossing // VAN BRITT

Fijne post voor één van mijn beste vriendinnen

Ook nu wil ik er niet teveel over zeggen. Over het gebeurde, bedoel ik dan. Dit is niet de plaats én het is niet mijn plaats om iets te zeggen.

Snailmail, postcrossing // VAN BRITT

Het laat mij in ieder geval weer beseffen hoe snel het leven gaat. En dat het zomaar, ineens voorbij kan zijn. Terwijl je nog zoveel had willen doen, willen meemaken, willen bereiken en willen zeggen.

Snailmail, postcrossing // VAN BRITT

Ik ga de rest van deze middag besteden aan het maken van fijne post. Voor fijne mensen. Mensen waarvan ik blij ben dat ze er zijn. Want zeg ik dat eigenlijk wel genoeg? ‘Ik ben blij dat je er bent.’ Zeg jij het vaak? Zeg je het genoeg? Of helemaal nooit? Zeg het, want het leven is eigenlijk maar kort.

Ik wil alle nabestaanden en iedereen die zich om wat voor reden dan ook betrokken voelt, veel sterkte wensen.

Cards (bubble marble), stamp and temporary tattoo's // Off Switch Shop, picture: VAN BRITT

How to be AWESOME – Ik heb gewonnen!

Sinds een aantal maanden volg ik de blog van Alison Faulkner. Alison is een Amerikaanse moeder van twee, echtgenote, (online) entrepreneur, webshop owner, creatieveling en vooral een heel leuk mens. Ken je haar dan? Nee. En dat is het gekke. Ze maakt filmpjes, tutorials vooral, waarin ze verteld over de perfecte cupcakefrosting, over wat er in een ‘mommy bag’ moet, over kerstdecoratie voor thuis… En in al die filmpjes praat zo heel gezellig, open en alsof ze het tegen jou heeft.

Nu denk je misschien, ‘ja ja, lekker Amerikaans’, dat mag je vinden, maar ik hou d’r van. Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik haar zo anders vind dan andere bloggers/vloggers. Het zit ‘m in hoe ze praat, denk ik. Lekker positief, vrolijk. Terwijl ze toch ook grote topics aansnijdt. Zeker nu ze ook een serie filmpjes uitbrengt onder de noemer ‘How to be awesome’. In de ‘How to be awesome’-serie praat ze over ‘gewoon beginnen met wat je wil doen’, ‘je angsten opzij zetten’ en ‘how to not poison your well’ (vrij vertaald: hoe je ervoor moet zorgen dat je je inspiratie-put (well) niet vervuild met negatieve gedachten/actie’s/mensen). Dit klinkt nu allemaal lekker vaag en Alison is ook zeker geen psychologe of therapeute. Meer iemand die je een duwtje in je rug geeft.

De filmpjes in de ‘How to be awesome’-serie verschijnen iedere twee weken. In het tweede filmpje praat Alison over Awesome Homework. Hoe ga jij deze week zorgen dat je nog meer Awesome wordt dan je al bent? De bedoeling was om dit in een reactie op haar filmpje achter te laten. Mijn reactie:

I’m going to do the Awesome Homework too! And this is how: with my business, I’m a little all over the place. I teach, I make, I dance, I bake, I just want it all!! And it works! But when someone asks me ‘what is it that you do?’, I get shy. Not every time, but, yeah, well… a lot! Sometimes I will just answer with ‘I’m a mom’, which I am too, but that wasn’t the question.
I saw your first video in this series and it already helped me to get myself out there a little more. To just be proud of what I do and what I’m capable of.

Er waren natuurlijk heel veel andere ideeën voor het Awesome Homework. Van iemand die een Facebookpagina aan wilde maken om haar werk tentoon te stellen tot een Braziliaanse die grappige filmpjes wilde maken voor haar blog (in gebroken Engels, net als een soap). En verder was er ‘grow thicker skin’ en ‘let go’. Heel divers. En nu komt het:

IK HEB GEWONNEN!

Ik kreeg, namens Alison, een pakketje, samengesteld door Katie van Off Switch Shop. Een webshop met hele mooie en vooral positieve producten.

'Be kind, work hard, give thanks' tote and goodies // Off Switch Shop, picture: VAN BRITT

Een tas, een stempel (You’re AWESOME), twee temporary tattoo’s en vier kleine kaartjes met een envelopje. De kaartjes zijn gemaakt met de hand bubble marble techniek. Dat wil zeggen: zelfgeblazen bubbles met kleurstof erin en dan opgevangen op papier. Vervolgens komt er een letterpress print op het papier. Geen kaart is dus hetzelfde. Katie maakt de bubbles in twee koele tinten en twee warme tinten. Mooi effect, hè?

Cards (bubble marble), stamp and temporary tattoo's // Off Switch Shop, picture: VAN BRITT

Ik ben heel blij dat ik gewonnen heb. Ook omdat er een pakje uit Amerika naar mij kwam. Dat duurt dan eventjes, je weet niet precies wanneer het komt (in dit geval), spannend! Ik voelde me heel speciaal terwijl ik het pakje opende.

Thank you, Alison! And thank you, Katie! I’m really happy I won and I love the goodies you’ve send me.

De fijne, positieve blog van Alison: The Alison Show
De prachtige webshop van Katie: Off Switch Shop
En Katie heeft ook een blog: Off Switch Blog

Fotoshoot Franken Kleding // VAN BRITT (foto: Jenny van Gompel)

Afgelopen week…

Een week zonder bloggen. Geen nieuwe berichten. Dat kwam zo…

Ik heb eventjes getwijfeld of ik dit bericht wel zou schrijven. Het lijkt namelijk een beetje negatief. Maar aan de andere kant, ik wilde het allemaal wat persoonlijker hier op de blog, en het volgende is waarschijnlijk herkenbaar voor velen. Er komt namelijk al een week niks uit m’n vingers. Tenminste, niks extra’s, niks wat ‘Wauw!’ is, geen awesomeness. Ik voer wel dingen uit, hoor. Maar normaal gezien ben ik van het type ‘ik-doe-alles-tegelijk-en-met-een-hoop-energie’. Maar nu…

Niks uit m’n vingers dus. Dat is trouwens iets anders dan ‘geen inspiratie’, want ik heb genoeg ideeën. Die schrijf ik allemaal op. Dat lukt gelukkig wel. Maar uitvoeren… mwah. Deze niksigheid duurt nu al ruim een week.

Ben je al afgehaakt? Nee? Gelukkig! Want nu komt de wending: ik vind het niet meer zo vervelend! De eerste dagen wist ik niet wat me overkwam en voelde ik me echt rot. Maar ineens ging ik het zien. De omslag kwam. Ik ging in de speeltuin zitten met een tijdschrift en dat was het. Kennelijk heeft mijn brein dit eventjes nodig. Een pas op de plaats of een soort van stilte.

Die stilte, die rust, dat zit niet in mijn aard. Dacht ik tenminste. Maar blijkbaar wel, want ik voel aan alles dat het nu even zo moet. Dus geef ik er nu gewoon aan toe. En sinds ik dat doe, is m’n mojo ook weer terug, vandaar dat ik nu deze blogpost zit te typen.

Dus… de moraal van dit verhaal: ga op je gevoel af! Je lijf en je gedachten zeggen eigenlijk alles. Wil je liever alleen zijn, omdat dat goed voelt? Doe dat dan. Merk je dat je je energie kwijt moet? Ga sporten, wees actief.

Ik wil hiermee niet zeggen dat je al je werk moet laten vallen en de afwas moet laten staan. Nee nee. Ik ga ook gewoon door met m’n dagelijkse bezigheden. Al heeft Dennis wat meer in het huishouden gedaan dan ik, de afgelopen dagen, hihi! Een voorbeeld: ik heb gewoon mijn sportlessen gegeven, maar misschien iets meer gefocust op techniek en gevoel, dan op entertainment en ‘grappig zijn’. En de social media heeft even op een laag pitje gestaan.

Vandaag heb ik me vooral naar Stevie’s tempo gevoegd. Gisteren zei iemand me: “Een klein kind is het grootste geschenk wat in het NU zijn betreft, want een klein kind IS het NU.” En dat klopt. Stevie denkt nooit ‘ik kan maar tot half vier met de blokken spelen, want daarna moet ik gaan knutselen’. Kun je nagaan wat dat doet voor je gemoedsrust en je creativiteit! Dat is toch heerlijk.

Morgen is het alweer vrijdag. Op naar het weekend!

De foto bovenaan dit bericht vond ik wel passend; met beide benen op de grond. De foto is gemaakt door Jenny van Gompel tijdens een fotoshoot voor Franken Kleding. Klik hier om daar meer over te lezen.

Volwassen geworden

Sinds kort wil Stevie ‘naaguhnak’ op d’r nageltjes. Ze kiest zelf een kleur en blijft superstil zitten terwijl ik de nagelstyliste uithang. Na afloop blaast ze zelf haar nageltjes droog en bewondert het kleurtje. “Mooi!”, roept ze dan.

Stevie nagellak

Heel leuk, die meisjesdingetjes. Maar ze krijgt ook meisjesmaniertjes. Laatst hield ik haar haar jasje voor. Een leuke paarse, lekker warm. Maar ze zei: “Nee, ander!”, waarmee ze doelde op haar jasje van nepbont. En ze weigerde een jas aan te trekken, tot ik het bontjasje ging pakken.
Eigenlijk moest ik er wel om lachen. Helemaal toen ik tegen mijn moeder zei: “Niet normaal, hè?! En ze is pas anderhalf. Van wie zou ze dat toch hebben?” <sarcastische ondertoon>
“Nou, moet jij zeggen!”

Stevie jas

Ze wordt dus groot, die kleine meid. En ik ook. Een beetje meer volwassen dan. Het moest er namelijk een keer van komen: Hyves eruit, LinkedIn erin. Ooit had ik al eens een LinkedIn-account, maar ik deed er niets mee. En Hyves, tja… Het eerste jaar was leuk en daarna gebruikte ik het vooral voor de streetdancelessen die ik gaf; briefjes uitdelen als er een les niet doorgaat werkt niet, zet het op de groepshyve en al die meiden lezen het!

Dus ja, ook ‘aan de LinkedIn’ nu. Ik typ hierboven wel ‘een beetje meer volwassen’ met LinkedIn, maar of LinkedIn nou een goede graadmeter voor volwassenheid is…? Er willen ook mensen ‘een connectie maken’ die in het dagelijks leven amper hallo kunnen zeggen. Dat geeft mij een beetje een vervelende bijsmaak; normaal gesproken moet ik je niet, maar ja, het gaat hier over mijn baan hè. En daarvoor heul ik nog wel met de vijand als het moet!

Sta ik negatief tegenover LinkedIn? Neuh, maar bovenstaande is mijn kleine kanttekening (en die massive hoeveelheid aan mailtjes die je krijgt…!). Ben ik naïef? Ik weet toch wel dat dat bij social media zo werkt? Nee, ik ben niet naïef. Ja, ik weet dat het zo werkt, maar bij bijvoorbeeld Facebook gáát het niet echt ergens over, snap je? Als het over ‘je baan’ gaat is ineens alles geoorloofd? Dát bedoel ik.

Het komt waarschijnlijk door RTL4 dat ik LinkedIn met volwassenheid associeer. Daar zeiden ze ooit, bij het RTL Nieuws: ‘LinkedIn is Hyves voor mensen met een baan.’ Okaaaay…

En ondertussen Pinterest, Instagram, Facebook, Twitter en Vine (!) ik vrolijk verder! 😉

Wat eten we vandaag?

Vandaag moest ik naar de kaakchirurg om de laatste verstandskies die ik nog had, te laten trekken. Aangezien de vorige ervaring een dramatische was, keek ik niet erg uit naar deze afspraak. De vorige keer heb ik dingen geroepen als “Dit was echt verschrikkelijk!” en “Bevallen vond ik minder erg dan dit!”. En ook “Er zit een eekhoorn op de weg!”. ’s Nachts. Toen ik in bed lag. Dat laatste had meer te maken met ijlen van de koorts die naderhand opkwam. Drama! Ziek, zwak, misselijk… you get the point.

Achteraf heb ik toen gewoon pech gehad. De kies die eruit moest, bleek in ontstoken tandvlees te zitten. En naderhand zette die ontsteking zich vrolijk voort in m’n wang. Daar was ik zo ziek van. Volgende keer beter, want er moest dus nog een kies uit. Dat was vandaag.

Pretty pills

Deze pijnstillers doen gezellig mee met de neontrend…

Wereld van verschil! Er werd naar mijn angsten geluisterd, ik kreeg een muziekje op m’n oren en het was echt zo gepiept. Nu voel ik er nog verrassend weinig van. Zo weinig zelfs, dat ik denk dat de verdoving nog steeds niet uitgewerkt is. Maar dat moet nu toch wel.

Wat heeft dit verstandskiezenverhaal, toch een beetje vies, te maken met een smakelijke vraag als ‘Wat eten we vandaag?’? Ik hoor het je denken. Dat zit dus zo: ik maakte een hele domme fout tijdens het zappen. Zo rond een uur of vijf was ik Dora The Explorer wel beu. Stevie niet, maar drie afleveringen vond ik wel genoeg. Dus zapte ik naar 24Kitchen. Vlak voor etenstijd! Als je niet mag eten! Dom…

Stevie zat gezellig naast mij op de bank. We keken naar een programma over snelle maaltijden (nee, niet die in vijftien minuten…) en er kwam allerlei heerlijks voorbij. Tussendoor maakte ik zelf ook een snelle maaltijd voor Stevie (lees: boterhammen en rauwkost, voor een keertje mag dat). En terwijl we keken naar een tv-karbonaadje op de grill, at Stevie een bakje met olijfjes, zilveruitjes en augurken leeg. “Lekker, mama!”, zei ze om de tien seconden. En toen de karbonade ook nog voorzien werd van een muntsaus, besefte ik dat ik wel heel erge trek had (zie je dat? Hoe ik het woord ‘trek’ gebruik? Géén honger hè. Nee nee!).

"Hmmm, lijfjes!"

“Hmmm, lijfjes!”

Je gaat toch ook niet naar een kookprogramma zitten kijken, met een etende dochter naast je, terwijl je zelf niet kunt eten?!? En toen was het hek van de dam. In mijn hoofd dan. Ik bedacht allerlei lekkers. Wat ik zou willen eten. Of wat ik zou kunnen maken. Pizza. Sushi. Een Jumbo Combo van het Hard Rock Café. Een salade niçoise. Ben & Jerry’s Cookie Dough-ijs. Burrito’s. Rijstevlaai (ja? ja!). Hot dogs. Een strawberry mojito…

In een poging om m’n aandacht van eten af te leiden, pakte ik m’n telefoon, maar het eerste wat ik zag waren foto’s van maaltijden: Instagram rond etenstijd! Die en die aten vandaag daar en daar. Lekkere broodjes! Taart! Gevulde champignons! En zelfs een heus braadstuk!

Uiteindelijk heb ik een banaan in kleine stukjes gesneden en door wat kwark met honing geroerd. Tóch niet helemaal zo lekker als een Jumbo Combo van het Hard Rock Café, maar oké. Ik heb, heel voorzichtig, gegeten.

Wil je mij volgen op Instagram? Dat kan! Mijn Insta-naam is vanbrittnl. En ik post niet alleen maar eet-foto’s, haha!

Instagram - Chocobomb Cake  Instagram - Dropjes   Instagram - Cosmo's

Instagram - Mango-sinaasappel-grapefruit-gember-sap   Instagram - Espresso-milkshake  Instagram - Cheesecake

Tien gezonde manieren om tegen het leven aan te kijken

Tien gezonde manieren om tegen het leven aan te kijken:

-Neem verantwoordelijkheid voor je emoties: evenwicht tussen denken en voelen.

-Denk flexibel.

-Stel je individualiteit op prijs.

-Accepteer dat het leven onrechtvaardig kan zijn.

-Begrijp dat goedkeuring van anderen niet noodzakelijk is.

-Besef dat liefde wenselijk, maar niet essentieel is.

-Tolereer tijdelijk ongemak.

-Gematigd eigenbelang dienen (zet jezelf op de eerste plaats en soms, alleen indien nodig, op de tweede).

-Je interesses nastreven en consistent met je waarden handelen.

-Tolereer onzekerheid.

Bovenstaande tekst is gebaseerd op de boeken ‘Cognitieve Gedragstherapie voor Dummies’ en ‘NLP voor Dummies’. Ik ben dan ook geen expert, wel een ervaringsdeskundige 😉


Start!

Spannend! Vandaag ben ik van Blogger naar WordPress overgestapt. Nou ja, niet alleen vandaag eigenlijk. Ik ben namelijk al weken aan het oefenen met WordPress. Mini-thuiscursus en heel veel uitproberen. Leek als ik ben, heb ik de computer al meerdere malen uit het raam willen gooien.

Het begon al op de website van WordPress:

Het is zo makkelijk…
1. Vind een webhost die voldoet aan de gestelde eisen (PHP, MySQL)
2. Download & installeer WordPress via onze beroemde 5-minuten installatie door het zipbestand op je webhost uit te pakken en je databasegegevens in het configbestand te zetten

Nou daar waren ze me al kwijt, hoor! Ik wist nog geeneens wat een zipbestand was, dus hoe ik dat moest ‘uitpakken’…? Databasegegevens? Configbestand? HELP!

Waarom dan toch WordPress? Om te beginnen hoorde ik er veel goede verhalen over. Ongetwijfeld zijn er ook genoeg andere sitebouwprogramma’s die ook geweldig zijn (of nog beter), maar dit sprong er voor mij uit. En het is een beetje als toen ik de overstap maakte van een vaste computer met Windows naar een Macbook: het is even wennen, maar dan wil je niet meer anders. Je raakt er in thuis.

Buiten het hele computergebeuren, vind ik het nóg spannender dat ik nu echt ga starten. Al jaren roep ik dat ik ‘iets voor mezelf wil’, maar ik ben altijd te bang geweest om te falen. Wat gemaakt heeft dat ik nu toch begin, weet ik niet. Ineens vond ik dat ik de schouders eronder moest zetten. Dus zie hier: VANBRITT.NL