Tagarchief: collectionsvb

Collections: week 1, onze trap (en een klein verhaaltje over Vida Blue)

Ruim zeven jaar wonen Dennis en ik nu in ons huis. Het is een nieuwbouwwoning, wij zijn de eerste bewoners. Al vanaf het moment dat we de bouwtekeningen zagen, wisten we wat we met de trap wilden: een soort Hard Rock Café stijl. Als we op vakantie zijn en er is een Hard Rock Café in de buurt, dan gaan we daar graag heen.

In Nederland zit er eentje (in Amsterdam), maar onze ‘favoriet’ zit in Barcelona. Ik zet favoriet even tussen aanhalingstekens, want we hebben nog maar een fractie van alle HRC’s gezien, hoor. Maar die in Barcelona heeft een fijne sfeer. Londen was ook heel gaaf, met een rondleiding door ‘The Vault’; een kluis met daarin een deel van de collectie van HRC. The Vault zit dan ook in een oud bankgebouw. Voor HRC’s worden vaak gave locaties uitgekozen, zo vond ik het heel apart dat die op Key West (Florida) in een woonhuis zat. Tenminste, echt zo’n huis wat daar precies in de straat paste. Heel gaaf!

Terug naar onze trap. In de aanloop naar de oplevering van ons huis, gingen we spullen verzamelen voor alle kamers. Een uitzet dus, maar ook een collectie voor onze trap. Concertkaartjes, posters, drumstokken… Dennis drumt, dus er hangen sowieso drumstokken en bekkens. En ook posters en dergelijke van zijn bands en backstagepasjes en foto’s van festivals/zalen waar hij ooit gespeeld heeft. Maar er hangt nog meer. Let’s start the tour!

Staircase / Trap // VAN BRITT

We hebben twee trappen. Die naar de eerste verdieping is dicht en die naar zolder is een open trap. De muren zijn tot boven toe rood (op een klein stukje na, zie je zo).

Steven Tyler, Aerosmith, for Got Milk? campaign // photo: VAN BRITT

Ik luister erg graag naar Aerosmith. Deze ‘Got Milk?’ advertentie met zanger Steven Tyler komt uit een tijdschrift. Het concertkaartje ernaast is van de 1997 Nine Lives tour. Daar ben ik met mijn moeder naartoe geweest. Ik was toen elf jaar. Tijdens het voorprogramma (Kula Shaker) was ik vooral erg onder de indruk van de megagrote zak wiet die mijn buren mee hadden genomen. “Mam, wat is dat?”

Cymbal, drumsticks, guitar, on the wall / Bekkens, drumstokken, gitaar, aan de muur // VAN BRITT

Drumstokken van Dennis.

Guitar on the wall / Gitaar aan de muur // VAN BRITT

Een oude gitaar van één van Dennis’ bandmaten. Zijn bijnaam toen: ‘The Stiffmeister’

Barbie's on the wall / Barbie's aan de muur // VAN BRITT

Mijn collector item Barbie’s. Cher en Marilyn Monroe. Ik heb deze twee en twee Hard Rock Café Barbie’s. Als kind speelde ik ontzettend veel met Barbie’s, echt, iedere dag. Later ging ik met mijn tante, die pluche beertjes spaarde, naar een winkel met collector Barbie’s en beren. Daar begon het te kriebelen, zo’n Barbie wilde ik ook. Ik zocht op de website van Mattel naar een mooie Barbie. Cher! Maar dan ook echt met een Cher gezicht. Van de Marilyn-pop heb je bijvoorbeeld ook ‘Barbie als Marilyn’, dan heeft ze een Barbie-gezicht. Deze Marilyn heeft een… ja, Marilyn-gezicht.

Bij de Barbie’s zit een standaard en een certificaat van echtheid. Hoe die standaard eruit ziet, geen idee, want de dozen zijn nooit open geweest. Dat hoort niet, haha! Ik ben niet van plan ze ooit te verkopen ofzo, ik wilde ze gewoon graag. En trouwens, in de doos van Cher (no pun intended) zit een heel klein deukje. Ik viel op Hollywood Boulevard, waar ik Cher kocht (no pun intended… again), over een hobbel in de weg, zodoende dat deukje. Echt jammer. Maar dat vind ik dan ook wel weer een mooi verhaal. Helaas was het geen glamoureuze film-val ofzo. 🙂

Concert tickets, on the wall, golden frames / Concertkaartjes, aan de muur, goudkleurige lijsten // VAN BRITT

Alle concertkaartjes die er hangen, zijn van onszelf. Dus wij zijn zelf naar dat concert geweest. Er hangen kaartjes van concerten van onder andere: Madonna, Aerosmith, John Fogerty, UB40, Kid Rock, Iron Maiden en Bryan Adams.

Staircase / Trap // VAN BRITT

Dit is de trap naar zolder. Rechtsboven zie je een gesigneerde foto van Vida Blue, voormalig Major League Pitcher voor onder andere de San Francisco Giants. Misschien zegt je dat niks, maar in de V.S. is hij nogal bekend. Ik wist dat niet. Natuurlijk, wil ik bijna zeggen.

Ik was, met mijn ouders en zusje, op vakantie in het westen van de V.S.. In San Francisco ging ik, samen met mijn vader, foto’s maken in het stadion (Candlestick Park) dat tegenover de camping lag waar we met onze gehuurde camper stonden. We liepen daar wat rond en er kwam een man op ons afgelopen. Hij groette ons, maar wij dachten dat hij het tegen een schoonmaker had die daar aan het werk was. Hij had natuurlijk snel door dat wij geen idee hadden wie hij was. En dat vond hij, waarschijnlijk, wel grappig, want hij liet ons het stadion zien. Hij deed lampen aan en vertelde over de tribunes die in elkaar konden schuiven, zodat het veld groter werd (er werd daar toen zowel baseball als football gespeeld).

Na de rondleiding vroeg mijn vader of hij een foto mocht maken. Van mij met die onbekende. Dat mocht niet, maar hij had wel foto’s voor ons, zei hij. In zijn auto. We liepen naar zijn auto, een donkerblauwe. “My name is Blue, like the car”, zei hij. Hij gaf ons foto’s van zichzelf (als pitcher dus) en signeerde ze met een donkerblauwe stift. Hij showde foto’s van zijn kleinkinderen. Daarna bracht hij ons met de auto terug naar onze camper aan de overkant.

Mijn vader besloot de foto’s mee te nemen naar een San Francisco Giants fanshop. Daar hingen dergelijke foto’s aan de muur, maar dan voor 98 dollar bijvoorbeeld. De medewerkers in de winkel konden het verhaal maar moeilijk geloven.

Rock-n-Roll Theatre // photo: VAN BRITT

Deze prent hing in het café van mijn ouders. Er staan zangers, zangeressen en bands op. Bob Marley, The Beatles, Elvis Presley. Het is een soort zoekplaatje. Waar is Wally?, maar dan met alleen maar ‘bekende’ koppen. Wie is wie?

Rock-n-Roll Theatre // photo: VAN BRITT

Grappig: de tekenaar en de assistent van de tekenaar zijn ook verwerkt de prent. Op www.rocktheatre.info staan alle namen genoemd, maar het is eigenlijk veel leuker om zelf na te gaan wie het allemaal zijn.

Ik zie onder andere David Bowie, Jim Morrison, Ozzie Osbourne, Debbie Harry, John Lennon, Paul McCartney, Rod Stewart, Bob Dylan, Bob Marley, Steven Tyler, Mick Jagger, Slash, Iggy Pop… Wie herken jij?

Mini cookie cutters / Kleine vormpjes // photo: VAN BRITT

Mei: collections

Hoe gaat dat toch met verzamelingen? De één heeft een uitgebreide collectie eierdopjes, de ander spaart postzegels. Ik vind dat grappig om te zien. Want waar begint zo’n verzameling? Heb je dan echt een passie voor eierdopjes?, denk ik dan.
Vroeger verzamelde ik knuffelberen. Hoe dat precies kwam, weet ik eigenlijk niet. Mijn zusje spaarde apen, ik spaarde beren. Dat was gewoon zo. De beren stonden uitgestald bovenop mijn kast. Ik denk dat ik er twintig tot dertig had. Inmiddels heb ik er nog maar twee, haha!

Vanaf de vijfde klas van de middelbare school heb ik een soort voorliefde voor het woord ‘collectie’. Dat kwam omdat we daar, bij beeldende vorming, een opdracht in kregen. Daar kom ik zo nog op terug. Het woord ‘collectie’ betekent zo ontzettend veel, vind ik. Je kunt er in ieder geval meerdere kanten mee op. In eerste instantie denk ik aan een verzameling kleding in een winkel. De wintercollectie. Of spring/summer 2014. Zoiets.

Maar ook een verzameling van eierdopjes is een collectie. Verschillende voorwerpen, maar van dezelfde soort. Maar ook: een collectie van verschillende spulletjes met een gemene deler. Een kleur…

Orange collection / Collectie oranje spulletjes // VAN BRITT

…of een stijl:

Drawn to nostalgia // The Little Dröm Store

Drawn to nostalgia // The Little Dröm Store

Op bovenstaande foto staan allerlei nostalgische spulletjes.

Waar gaat dit verhaal heen? Nou, ik wil de maand mei een klein beetje in het teken stellen van collecties. Gewoon, voor mezelf. Eigenlijk net als het Make Some project. Een soort kader waarbinnen ik dan creatief bezig kan zijn. Maken om het maken, niet om het eindproduct. Met foto’s of juist met crafts. Deze bijvoorbeeld:

Craft for spring, paper butterflies on display / Lenteknutsel, papieren vlinder tentoonstelling // VAN BRITT

Ook wel echt een collectie, vind ik.

Er komt sowieso elke dag een fotootje op Instagram voorbij met de hashtag ‘collectionsvb’ (collections VAN BRITT). De eerste staat er sinds een paar minuten op, namelijk deze:

Barbie dolls // VAN BRITT

En dan kom ik dus ook weer terug bij de opdracht voor beeldende vorming. Aan het begin van het jaar kregen we alleen dit: ‘Collecties. Doe hier iets leuks mee.’ Da’s effe heel kort door de bocht, maar het ging dus ongeveer zo. Je moest zelf gaan onderzoeken wat je er mee wilde. Uiteraard met een beetje hulp waar nodig.

Je had toen die Seven Sins ijsjes van Magnum; verschillende ijsjes, elke week (of maand?) kwam er een nieuwe. Met dat principe ging ik aan de slag. En met de sterrenbeeld schilderijen van Ans Markus. Kort gezegd deed ik daar een soort mini-onderzoekje naar. Na een tijdje kwam ik op het idee om een fictieve rockband te maken. Als collectie-element gebruikte ik ‘smaak’, de band noemde ik ‘Taste’. Zoet, zuur, zout en bitter. En omdat ik vond dat mijn band met vijf dames moest zijn, kwam er ook pittig bij.

Mijn plan: ‘action figures’ maken van mijn band. Met foto’s van de bandleden op de doos. Want bovenstaande poppen zaten voorheen ook echt in zelfgemaakte dozen met een ‘raampje’ van dik plastic folie. Zoals een Barbie ook in een doos zit. Om die foto’s voor op de dozen te kunnen maken, moest ik wel een band (voor een dag) bij elkaar zoeken, opmaken, aankleden en fotograferen. De kleertjes die de poppen aan hebben, waren er dus ook ooit in het groot.

Op een vrije middag poseerden er vijf klasgenoten in mijn zelfgemaakte kleding. De photoshoot vond plaats in het café van mijn ouders. Dat was een rock-café, dus dat kwam goed uit voor mijn bandfoto’s. Eerst flink in de make-up en haarlak en daarna foto’s maken. Na afloop aten we frietjes met z’n allen. Ik vond echt dat ik het profi georganiseerd had toen, haha! De foto’s maakte ik met mijn analoge toestel (ik had geen digitale), kun je nagaan. Het is dan ook al even geleden…

Ik liet de foto’s afdrukken (!) en plakte ze op de dozen. Ik schreef verhaaltjes over de verschillende karakters en maakte een bandposter. Zo werd mijn band ‘echt’. Met een heel verhaal eromheen, een tourschema, een display voor de poppen.

Mijn onderzoek en mijn werkwijze moest ik vastleggen in een verslag en samen met de poppen en de kleding (de uitwerking) werd dat dan beoordeeld. Dit is één van de gaafste dingen die ik op de middelbare school heb gedaan. Buiten de feestjes en pauzes om, hè. 😉 Ik bedoel dus: een opdracht.

Sindsdien heb ik iets met het woord ‘collecties’. Ik word daar blij van. Zo heb ik eens een hele serie lippenbalsems gekocht in gekke smaakjes. Dat was toen een actie van een make-up merk (Manhattan?). Of die Magnums; die wil ik dan allemaal proberen. Het is gelukkig niet dwangmatig, hoor. Het is meer, als de gelegenheid zich voordoet. Ook heb ik een abonnement op Flow Magazine en als je die netjes op nummer op elkaar legt, dan zie je op de ruggen van de tijdschriften samen, het woord ‘Flow’ staan. Dat vind ik dan leuk.

Flow Magazine // photo: VAN BRITT

Je ziet onderaan dat ik voorheen zo af en toe losse nummers kocht, haha!

Of als al mijn garen netjes bij elkaar in een doos zit:

Yarn / Garen // VAN BRITT

Het heeft dus ook iets met opgeruimdheid te maken. En met sorteren. Grappig is, dat ik dat Stevie ook veel zie doen. Dingen op een rijtje leggen of op kleur. Als ze een doosje Smarties krijgt, dan legt ze die op kleur. Dus ik ben niet de enige met die tic. Al is dat sorteren misschien ook gewoon iets wat kleine meisjes doen…