foto

De Week van de Opvoeding

Van 7 tot en met 13 oktober was het De Week van de Opvoeding.* Het lijkt alsof wij die week hier vorige week gehad hebben, zeg! Stevie gaat sinds kort naar de peuterspeelzaal (ze is tweeënhalf). Ze vindt het geweldig en ik vind het ook goed dat ze nu iets zonder mij en Dennis heeft, twee ochtenden in de week. De eerste Herfstwandeling met de klas is al een feit en de eerste geknutselde werkjes hangen hier al aan de muur.

foto

In de speeltuin

Naast alle feestelijkheden, merk ik ook dat het haar mondiger maakt. Ook thuis. Ieder woord wordt herhaald en ‘in de hoek’ werkt niet meer. Ze maakt er een sport van om ‘uit de hoek’ te komen. Voorheen bleef ze beteuterd in die hoek staan en als ik dan na een minuut kwam zeggen dat ze daar was neergezet omdat ze zus of zo gedaan had, dan zei ze sorry op de meest schattige manier die ik ooit gehoord heb en dan knuffelden we en was het weer goed. Dat werkt dus niet meer… Helaas.

Het is hier niet ‘ik ben twee en ik zeg nee’, want over het algemeen doet ze wat ik vraag. Tenminste, als het gaat om opruimen of iets voor me pakken. Het gaat meer om de momenten waarop ze iets doet wat niet mag. Dan zeg ik daar iets van en dan is ze opeens oostindisch doof. Gewoon doorgaan met gooien en zelfs een beetje lachen uit baldadigheid.

foto

Op de Burendag

Mijn opvoed-skills worden op de proef gesteld! En dat leek overnight te zijn gebeurd. Ineens was die mening en die wijsheid (of wijsNEUSheid) daar. Ik moet zeggen dat ik er soms een beetje om moet lachen (dat laat ik haar niet zien!), want ze weet af en toe precies wat ze moet zeggen. “Dat is niet belangrijk, mama.” Belangrijk? Pardon? Waar komt dat woord ineens vandaan? Of deze oneliners:

-“Ik ken heel veel liedjes. Bijvoorbeeld van Papaoutai (van Stromae) en Bum Bum Bum (‘Burn’ van Ellie Goulding). En liedjes van Katy Pewwy.” Stevie’s manier van Katy Perry uitspreken.

-Ik vraag Stevie “Wat wil jij later worden? Waar wil je werken?” Antwoord: “In Eindhoven!”

-Dennis en ik zitten aan tafel te praten. Stevie wil ook iets zeggen, maar moet even op haar beurt wachten. Daarop roept ze: “Dennis, ik praat jou iets!”

-“Als ik groot ben mag ik mascara en wijn.”

-“Mijn nieuwe juf heet juffrouw Rosé.” Ze heet José, dus…

Oeps, twee oneliners met wijn achter elkaar. Ik ben heus geen slechte moeder, hoor. 🙂

-“Eerst zat ik in jouw buik en toen was jij dik. En toen was ik geboren en had jij krabbels op jouw buik.” Stevie legt uit hoe striae ontstaat…

foto

-“Wil je je nieuwe broek aan?” “Dat is geen broek, mama! Dat zijn mijn zebrabenen.”

-Ik geef Stevie vier kleine koekjes en zeg dat ze die met mij moet delen. Ze geeft me één koekje en zegt: “Zo is het goed.”

-“Ik doe boks.” Waarop ze Dennis een perfect uitgevoerde rechtse in z’n gezicht geeft. En, dit klinkt misschien gek, maar het was niet bedoeld om pijn te doen. Ze keek naderhand ook zo van, ‘zo moet dat’.

-Als ik vraag of ze een liedje wil zingen en ze heeft daar geen zin in, dan zingt ze het liedje vaak toch, maar zegt dan na iedere zin ‘NIET!’. Dat gaat dan zo: “Olifantje in het bos… NIET! Laat je mama toch niet los… NIET!” Met andere woorden: ik zing het, maar ik trek ook weer in wat ik gezongen heb.

foto

Knutselen

Wijsneus! Ik klaag heus niet over haar plotselinge baldadigheid, hoor. Ze is zo’n lief, vrolijk, wijs poppetje! Altijd aan het zingen en dansen. Ze kan goed alleen spelen en vindt knutselen, puzzelen en dingen nadoen (koken in haar keukentje!) super. En ze ziet het meteen als iemand blij of juist verdrietig is (‘drietig’). Ik vind het alleen frappant dat die omslag naar peuter ineens zo duidelijk was. Ach ja, nieuwe uitdagingen.

foto

Bij Usine in Eindhoven

*De Week van de Opvoeding werd dit jaar voor de derde keer georganiseerd. Klik hier om naar de website te gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.