“Neeuw!”

Ook ik kan niet achterblijven; er moet iets gezegd worden over de sneeuw.

Een klein jaar geleden ging ik met Dennis en Stevie een weekendje naar een bungalowpark. ’s Ochtends deed ik de gordijnen open in ons huisje en keek zo een winterwonderland in. Het had gesneeuwd en op de een of andere manier is dat toch mooier in de bossen, dan in de stad. ‘Stel dat dít je dagelijkse uitzicht zou zijn, dan voel je je toch altijd alsof je op vakantie bent’, dacht ik nog.

Gisterochtend deed ik de gordijnen open…

Waarom heb ik dit niet eerder gezien?!! Ik wóón zo! Een heel goed voorbeeld van een wake-up call.

Dus, Britt, doe je ogen ‘es open. Kijk om je heen. Ik wil nog wel eens klagen over dingen die tegenzitten. Maar beter zou ik kijken naar wat ik heb.

Zo, persoonlijker gaat het hier niet worden… Terug naar de sneeuw:

Stevie en ik gingen naar buiten. De slee ging mee. Toen Stevie moe werd, heeft ze op d’r buik op die slee gelegen. Na een paar minuten was ik zelfs bang dat ze zo in slaap was gevallen. Dat was niet zo, maar ze was wel heel ver weg. De sneeuw maakte ook niet zoveel indruk op haar. Nee, dan de maan, die overdag te zien was.

“Maan? Nog donker?”, waarmee ze dus aan wilde geven dat het nog niet donker was en de maan, die hoort toch bij de nacht? Geweldig wat zo’n klein mensje al opmerkt.

Lees ook:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *