Tweede kerstdag

Gisteren, Tweede Kerstdag, had ik een etentje met vriendinnen. En Dennis, haha! Iedereen regelde iets (drank, voorgerecht, hoofdgerecht, dessert) en vriendin Robin zorgde voor een supermooi gedekte tafel:

          

Mooi hè?! Ze was er zelf ook erg trots op. De servetringen waren zelfgemaakt door Robin (van lege tomatenpureeblikjes) en ze had zelfs servies geleend.

Het eten was lekker. Robin zorgde voor brood en dippers. Ik maakte venkel-tomatensoep met kaastortellini’s. Als hoofdgerecht maakte vriendin Willeke een broccoli-pastaschotel en Robin maakte frietjes met gehakt (ook een vegetarische variant!), pepers, kidneybeans en gesmolten kaas.

Het toetje kwam van mij. Warme chocolademelk die je zelf ‘op kon leuken’.

     

De eerste foto is ’s middags gemaakt, zonder de slagroom. Maar hij is wat duidelijker.

Na het eten deden we nog ’30 Seconds’. Het bleef gelukkig vrij beschaafd tijdens dit spelletje, dat is ook wel ‘es anders geweest. 🙂

Een paar weken geleden had ik het met m’n vriendinnen over zingen in het openbaar. Dat zat zo: ik had een boek gelezen… Keri Smith schrijft in haar boek ‘Living Out Loud’ namelijk over haar bucket list. Dertig dingen om te doen voor ze dertig wordt. Zingen in het openbaar staat op die lijst. Maar waarom durf je dat niet? Ik durf het niet, in ieder geval. Ik weet eigenlijk niet eens óf ik kan zingen. Ik roep altijd hard dat ik het niet kan, lekker makkelijk eigenlijk.

Uiteindelijk opperde vriendin Mandy, dat ik dan op Tweede Kerstdag wel een stukje kon zingen. De weken na die suggestie vroeg ze me af en toe: “Ben je al klaar voor je serenade?”. Ik wuifde het steeds een beetje weg, maar ondertussen dacht ik er wel over na. Want waarom durfde ik niet? Het gaat hier om zingen voor m’n beste vriendinnen. Zij weten zo ongeveer alles van mij. Hebben me op m’n best gezien, maar ook op m’n slechtst.

Toen kwam puntje bij paaltje. Willeke stond op het punt naar huis te gaan en er werd nog even een balletje opgegooid over het zingen. Ik riep nog een paar keer: “Nee!”. En toen zei Willeke: “Ze doet het toch niet. Ik ga.” En dat deed het ‘m! Dus zong ik een liedje!

Ik heb voornamelijk weggekeken, want anders werd het zeker lachen (of huilen wellicht). Toen was het klaar. Opluchting, misschien. Blij, ja. Waarom was ik er zo bang voor geweest? Het ging prima. Ik had, ergens, wel meer euforie van mezelf verwacht, haha! Misschien moet ik de volgende keer maar op een podium gaan staan. 😉

Lees ook:

4 gedachten over “Tweede kerstdag

  1. Mandy

    En er mag bij gezegd worden dat je stiekem en voor mij best onverwachts (gezien de hummen van weleer) goed kan zingen!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *